หลี่หลินวิ่งกลับมาจากด้านนอกอย่างรีบร้อน เดิมทีตั้งใจว่าจะมาหาฉู่ฉีเหยียน แต่สุดท้ายยังไม่ได้ทันเข้าประตูไป ก็ได้ยินเสียงดังขึ้นมาจากทางนี้ก่อน
เมื่อเดินเข้ามาก็เห็นประตูห้องของฉู่ฉีเหยียนเปิดอยู่ กับหญิงสาวที่ยืนอยู่กลางสระ แล้วเห็นหน้าอย่างกับเจอผีเข้าของจางเสียง ทำให้เขาเข้าใจเรื่องทุกอย่างในทันที!
สีหน้าของหลี่หลินมืดมนลง มองไปยังจางเสียงด้วยสายตาอาฆาตแค้น
จางเสียงรีบหลบถอยออกไปอย่างเกรงกลัว ก้มหัวลงอย่างรู้สึกผิด แล้วพูดว่า “ข้าน้อยเพียงแค่คิดถึงซื่อจื่อที่…”
ฉู่ฉีเหยียนโดนวางยาปลุกอารมณ์ทางเพศ โอกาสนี้มีไม่มาก เขาเพียงต้องการใช้โอกาสนี้สร้างผลงานให้เจ้านายของตนพึงพอใจก็เท่านั้น ถึงได้ไปหาหญิงรูปงามมาถวายให้ถึงที่
แต่ใครจะไปคิดว่านางจะโดนฉู่ฉีเหยียนไล่ตะเพิดออกมา
เขาคิดว่าเรื่องจะลงเอยด้วยดีด้วยซ้ำไป
ในใจของจางเสียงทรมานแต่ก็ไม่สามารถเอ่ยคำใดออกมาได้
“เจ้ามีสิทธิ์เข้ามาก้าวก่ายเรื่องของซื่อจื่อตั้งแต่เมื่อไรกัน?” หลี่หลินพูดขึ้นเสียงเย็นชา
จางเสียงขาอ่อนรีบคุกเข่าลงไป ไม่ทันให้เขาอ้าปากขอร้อง ฉู่ฉีเหยียนก็เดินออกมาจากห้องในเสื้อผ้าชุดใหม่
“ซื่อจื่อ!” จางเสียงรีบดึงสติกลับมา คุกเข่าลงคำนับอยู่หลายครั้งแล้วกล่าวขึ้น “ซื่อจื่อโปรดอภัยให้ข้าน้อยด้วย ข้าน้อยทำไปโดยพลการ ขอซื่อจื่อโปรดเมตตาข้าน้อยด้วย”
ท่าทางของฉู่ฉีเหยียนนิ่งเฉย แต่สีหน้ากลับเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง เขาเอ่ยขึ้นเพียงไ
