ออกจากวังไปโดยทันที
ระหว่างพวกเขาสองคนไม่มีใครพูดขึ้นมาสักประโยค ขนาดสบตามองกันยังไม่มี
เมื่อทั้งสองคนออกไปแล้ว หลัวฮองเฮาจึงหันไปมองฮ่องเต้ที่นั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะทรงอักษร แล้วกล่าวขึ้นว่า “แบบนี้ก็ดี พวกคนบ้านสกุลซูกระทำไม่ดีจนได้เรื่องแบบนี้ เจ้าเด็กนั่นจะได้ไม่ต้องแต่งย้ายไปอยู่โม่เป่ยแล้วสร้างเรื่องอะไรมาอีก”
เดิมทีแล้วฮ่องเต้เองก็รู้สึกไม่ชอบใจที่จวนอ๋องฉางซุ่นกับแคว้นโม่เป่ยเกี่ยวดองกันอยู่แล้ว พูดได้เลยว่าการตายของซูหว่านครั้งนี้เป็นไปตามที่ตนหวังไว้พอดี
“ช่างเถิด!” ฮ่องเต้เผยใบหน้าอ่อนล้าออกมา จากนั้นพูดขึ้นอีกว่า “วันนี้ทั่วป๋าอวิ๋นจีเข้าวังมาเข้าเฝ้าตั้งแต่เช้า บอกว่าจะกลับแคว้นโม่เป่ยวันรุ่งขึ้น ดูท่ากลับไปครั้งนี้จะปล่อยให้นางกลับไปมือเปล่าไม่ได้ สองสามวันนี้เจ้าไม่สบายอยู่ เดี๋ยวไปบอกหรงเฟยแล้วกันว่าเจ้าจะใช้ของอะไรบ้าง แล้วสั่งให้นางไปจัดการให้แทน!”
“เพคะ!” หลัวฮองเฮาพยักหน้า จากนั้นก็ทำหน้าหวาดกลัวขึ้นราวกับว่าคิดอะไรบางอย่างออก พูดขึ้นว่า “ฝ่าบาทเพคะ! ที่หม่อมฉันมาในวันนี้ หม่อมฉันมีเรื่องอยากขอให้ฝ่าบาทช่วยเพคะ!”
ฮ่องเต้ปรายตามองนาง เขารู้อยู่แล้วจึงพูดขึ้นว่า “อี้อันไปจัดการให้ เจ้าวางใจได้เต็มที่ เมื่อวานเพิ่งมีคนส่งข่าวมาบอกว่า เขาพาตัวหมอหลวงไปยังเมืองฉู่แล้ว เขาต้องพาหลัวอี้กลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน”
หลัวฮองเฮาขอบตาร้อนผ่าว นางรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าซับที่หางตา แล้ว
