ซูหว่านไม่สนใจความเจ็บปวด นางลุกขึ้นมาได้ก็กระโจนเข้าใส่อีก และเอ่ยเสียงดังจนแทบเหมือนบ้าว่า “นางต้องตาย หากวันนี้นางไม่ตาย ถ้าเรื่องถูกเปิดโปงออกไป พวกเราจะยังรอดไปได้อีกหรือ?”
ถึงแม้บางครั้งซูหว่านจะเอาแต่ใจไปบ้าง แต่ในความทรงจำของซูหลิน น้องสาวของตนคนนี้ก็เป็นแค่เด็กผู้หญิงที่ถูกตามใจจนเสียคนเท่านั้น เขาเคยเห็นนางท่าทางเหมือนเสียสติแบบนี้เสียเมื่อไหร่
หากหลัวอวี่ก่วนหายตัวไป หลัวฮองเฮากับจวนหลัวกั๋วกงต้องไม่ยอมรามือง่ายๆ แน่
ซูหลินเผลอขัดขวางโดยไม่รู้ตัว มือหนึ่งขวางนางไว้ ขณะเดียวกันก็รีบอุ้มหลัวอวี่ก่วนลงมาจากหน้าต่าง
ฤทธิ์ยาสลบในตัวหลัวอวี่ก่วนยังไม่หมดไปซะทีเดียว อีกทั้งยังรู้สึกตื่นตกใจไม่น้อยที่ถูกผลักไปที่หน้าต่าง ทั้งร่างกายไร้เรี่ยวแรงอย่างสิ้นเชิง
เพิ่งถูกซูหลินพาตัวกลับมา ซูหว่านก็กระโจนเข้าใส่อีกทันที
ซูหลินโมโหเดือดดาลจนคว้าข้อมือนางไว้แน่น เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนและตำหนิเสียงเย็นว่า “อย่าได้ทำตัววุ่นวายอีก เข้ามานี่ มัดตัวท่านหญิงกลับไป!”
องครักษ์ที่เฝ้าอยู่นอกประตูขานรับและเข้ามา
แต่ซูหว่านกลับทั้งเตะทั้งถีบอย่างรุนแรงและแยกเขี้ยวขู่ โดยไม่ยอมแพ้แม้แต่นิดเดียว
ซูหลินทำลายแผนของนาง แถมตอนนี้ยังจะช่วยหลัวอวี่ก่วนที่ร้ายซ่อนลึกนี่อีกหรือ? เขาเป็นพี่ชายของนาง แต่กลับช่วยคนนอกไปทั่ว!
เวลานี้ซูหว่านเสียสติไปจนหมดสิ้น นางรู้สึกเกลียดเป็นอย่างมาก แต่แรงของนางสู้ซูหลินไม
