มื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว เช่นนั้นก็ควรจะวางกลยุทธ์ก่อน ลองดูว่าจะจัดการกับปัญหาที่จะตามมายังไง ถึงจะจัดการความสัมพันธ์ของโม่เป่ยได้ดีพ่ะย่ะค่ะ!”“เขาไปแบบนี้ ต้องรีบไปโม่เป่ยแน่ ส่งคนตามไปทางนั้นต้องเจอแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!” ฉู่อี้หมินกลับยิ้มเย็นอย่างไม่เห็นด้วยว่า “ดินแดนซีเยว่กว้างใหญ่ไพศาล แค่เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างเขาคนเดียว ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะมีความสามารถมากขนาดหลุดรอดไปจากสายตาของประชาชนและทหารนับล้านคนของเราไปได้! มองข้ามความหวังดีของผู้อื่นเช่นนี้ เพียงแค่เสด็จพ่อมีพระราชโองการลงมา การจะกำจัดโม่เป่ยให้สิ้นซากก็ง่ายนิดเดียว!”…………………………………
ณ ห้องทรงอักษร
ฮ่องเต้พิงพนักบัลลังก์กว้างที่อยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า แล้วตรัสถามว่า “ว่ามาเถอะ เรื่องที่เมืองฉู่ พวกเจ้ามีความเห็นว่ายังไงบ้าง?”
“สิ่งที่แม่ทัพฮั่วทำไป กระหม่อมว่าเชื่อใจได้พ่ะย่ะค่ะ” ฉู่อี้อันตอบสั้นๆ ได้ใจความ
ฮ่องเต้ไม่ตรัสสิ่งใด แล้วเลื่อนสายตาไปมองฉู่อี้หมินที่ก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ข้างๆ
ฉู่อี้หมินรู้สึกได้ถึงสายตาที่ทอดมองมาของฮ่องเต้ จึงสบสายตาของพระองค์แล้วเอ่ยเสียงนอบน้อมว่า “แม่ทัพฮั่วเข้ากับผู้บัญชาการหลัวไม่ได้ เรื่องนี้กระหม่อมทราบมานานแล้ว แต่ถ้าว่ากันตามสถานการณ์ กระหม่อมก็ไม่คิดว่าแม่ทัพฮั่วจะยอมเสี่ยงตายตั้งเมืองฉู่ที่มีประชาชนและทหารหลายแสนคนเพื่อความแค้นส่วนตัว เรื่องนี้น่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังอีก
