อยว่ากัน!”
แม่นมเหลียงประคองนางขึ้นเกี้ยวไป ผู้คนที่ยืนอยู่ตรงเฉลียงมองตามหลังเกี้ยวนั้นลับไปจึงค่อยพากันแยกย้าย
ฉู่ฉีเฟิงยังคงมีธุระจึงไปที่กระท่อมยาอู
ฉู่หลิงอวิ้นและฉู่ฉีเหยียนสองพี่น้องก็พากันออกวังตามขุนนางคนอื่นๆ ไป
ฉู่สวินหยางเดินอย่างช้าๆ รั้งอยู่ด้านหลังสุด
ทั่วป๋าอวิ๋นจีที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนหันกลับมา ใช้ท่าทีที่แฝงความกังวลมองไปที่นางนับครั้งไม่ถ้วน สุดท้ายเพราะรู้สึกอึดอัดกับคนด้านหน้า จึงออกตามกลุ่มผู้คนนั้นไปอย่างเงียบๆ
