นอาภายหลังพ่ะย่ะค่ะ” ฉู่อี้อันกล่าว มองผู้คนที่คุกเข่าภายในตำหนัก “เสด็จพ่อเหน็ดเหนื่อยมาค่อนวันแล้ว ขุนนางที่รออยู่ด้านนอก ให้พวกเขาแยกย้ายกันไปก่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
เรื่องสงครามทางเมืองฉู่จู่ๆ ก็เกิดเหตุร้ายขึ้น เรื่องที่ค้างไว้ก็คือเรื่องของฮ่องเต้ที่จะจัดการกับเรื่องของทั่วป๋าไหวอัน
ฮ่องเต้ประกายสายตาวาบ ราวกับลืมไปว่าปล่อยเรื่องของทั่วป๋าไหวอันผ่านไป ครู่นั้นจึงเปลี่ยนท่าทีขึ้นมาอย่างฉับพลัน “อืม องค์รัชทายาทและอ๋องหนานเหออยู่ก่อน ส่วนคนที่เหลือ…แยกย้ายก่อนเถิด!”
ฮ่องเต้เพียงออกคำสั่งให้นำตัวฮั่วกังกลับเมืองหลวง แต่กลับไม่ได้พูดว่าจะลงโทษ ในใจของหลัวฮองเฮาทนปล่อยไปไม่ได้ เดิมทียังอยากจะถกเถียง แต่พอเห็นท่าทีของเขาที่เห็นได้ชัดว่าอดทนอย่างถึงที่สุดแล้ว ท้ายที่สุดจึงได้แต่ปิดปากอย่างรู้ความ ยอมถูกแม่นมเหลียงและหลัวอวี่ก่วนพยุงไปด้านนอกอย่างไม่ค่อยเต็มใจ
ในใจของหลัวอวี่ก่วนนั้นเคียดแค้นยิ่งกว่านาง ตอนอยู่ต่อหน้าฮ่องเต้อดทนไว้ไม่พูดออกมา พอออกจากประตูตำหนักก็กล่าวอย่างทนไม่ไหว “ฮองเฮาเพคะ เรื่องก็จบแค่นี้หรือเพคะ?”
“แค่นี้?” หลัวฮองเฮายิ้มเย็น ท่าทีดุดันขึ้นมาทันที “ตบหน้าข้าอย่างเปิดเผยเช่นนี้ คิดว่าคนสกุลหลัวของข้ารังแกง่ายขนาดนั้นเชียวรึ?”
“ถ้าอย่างนั้น…” หลัวอวี่ก่วนถอนใจด้วยความโล่งอก ในตอนที่กำลังคิดจะพูดอะไรต่อหลัวฮองเฮาก็ใช้สายตาเย็นเยียบมองนางด้วยความหงุดหงิด “กลับไปค่
