๋องที่ลูบเคราอยู่นั้นยิ้มขึ้นมาอย่างเข้าใจ ถามกลับไปในทันที “ท่านแน่ใจหรือว่าคนที่อยู่ในพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกับท่านหญิงสกุลซูเป็นทั่วป๋าไหวอันจริงๆ?”
ทั่วป๋าอวิ๋นจีมึนงงไปชั่วขณะ เบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อ
ซูหว่านยิ่งเงยหน้าหันไปมองเขาอย่างเข้าใจทันที
รุ่ยชินอ๋องเวลานี้ได้มั่นใจในการคาดเดาของตัวเองเป็นอย่างมาก ประสานมือเคารพฮ่องเต้ “เสด็จพี่ หากกระหม่อมคาดไม่ผิด เมื่อวานช่วงเย็นผู้ที่ไปรับตัวเจ้าสาวที่จวนสกุลซูและทั้งตอนที่กราบไหว้ฟ้าดินกับท่านหญิงสกุลซูนั้นบางทีอาจจะไม่ใช่ทั่วป๋าไหวอัน แต่เป็นผู้ที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายกับทั่วป๋าไหวอันที่เขาได้วางแผนล่วงหน้าให้มาแทนที่ตนเอง เพื่อที่จะตบตาคน ให้เขาได้ใช้โอกาสแอบหลบหนีไปอย่างแยบยล เพราะที่จริงแล้วทุกคนก็ต่างมุ่งความสนใจไปที่พิธีแต่งงาน ใครจะรู้ว่าตั้งแต่ก่อนพิธีจะเริ่ม เจ้าบ่าวก็ได้แอบออกจากเมืองไปอย่างลับๆ แล้วล่ะ? ฤกษ์ของเมื่อวานคือช่วงเย็น ทั่วป๋าไหวอันเดิมทีก็เป็นคนต่างแดน ไม่ใช่คนที่คุ้นเคย ใครจะคิดว่าเขาจะกล้าสับเปลี่ยนตัวในงานแต่งเช่นนี้?”
ทั่วป๋าอวิ๋นจีสั่นสะท้านไปทั้งตัว ใบหน้าซีดเผือด แววตาล่องลอยไปคนละทิศละทาง นานมากก็ยังหาเหตุผลที่เหมาะสมมากล่าวไม่ได้
ซูหว่านเวลานี้ไม่รู้ว่ากำลังคิดถึงสิ่งใด ทันใดนั้นนางก็หันกลับไปคว้าแขนของทั่วป๋าอวิ๋นจี ย้อนถามเสียงดังว่า “ถ้าอย่างนั้นคนที่สกุลซูแต่งไปเมื่อวานแท้ที่จริงแล้วก็ไม่ใช่ทั่วป๋าไห
