ตัวเองเพื่อช่วยให้ทั่วป๋าไหวอันหลบหนีได้ เพราะว่านิสัยของมนุษย์ล้วนมีแต่ความเห็นแก่ตัว ทุกคนที่นี่ต่างก็เข้าอกเข้าใจดี ความสามารถเช่นนี้แม้แต่พวกเขาที่เป็นชายกล้าก็ยังไม่สามารถทำได้ ส่วนผู้หญิงธรรมดาที่ไม่ลึกลับซับซ้อนเช่นนี้…
ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้
ดังนั้นเมื่อมองกลับมาในตอนนี้กลายเป็นทั่วป๋าอวิ๋นจีที่ถูกผู้คนรุมโจมตี ทว่าก็มีคนไม่น้อยที่ถอนหายใจด้วยความเห็นอกเห็นใจ…
องค์หญิงหกแห่งโม่เป่ยท่านนี้ ไม่รู้เรื่องรู้ราวอันใดก็ถูกพี่น้องร่วมสายเลือดกับตนทำให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก
การทะเลาะกันอย่างรุนแรงที่ไม่ค่อยสมเหตุสมผลนี้ ฮ่องเต้ที่เงียบอยู่นาน ในที่สุดก็ทนไม่ไหวที่จะปะทุความโกรธออกมา ตบโต๊ะอย่างรุนแรง ตะเบ็งกล่าว “หุบปาก!”
การทะเลาะที่ดุเดือดนี้จึงหยุดลงกะทันหัน ทุกคนต่างก็พากันหุบปากด้วยความเกรงกลัว
ใบหน้าของฮ่องเต้นั้นบิดเบี้ยว สายตาแหลมคมกวาดไปมองหน้าของผู้คนที่อยู่ด้านล่างหนึ่งรอบ ท้ายที่สุดมุมปากจึงค่อยฉีกยิ้มเย็นอย่างเหน็บแนม “สถานที่สำคัญเช่นห้องทรงอักษรนี้ พวกเจ้าทะเลาะโหวกเหวกต่อหน้าข้าโดยไม่หยุดพัก ยังรู้ธรรมเนียมและกฎหมายของแคว้นหรือไม่?”
“ฝ่าบาทได้โปรดลงโทษ กระหม่อมผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” เหยาก่วงไท่รีบร้อนก้มหัวรับผิด
ฉู่ฉีเหยียนและฉู่ฉีเฟิงที่พูดไปก่อนหน้านี้ก็รีบวางถ้วยชาลุกขึ้น กล่าวรับผิดเช่นกัน “กระหม่อมน้อมรับความผิด!”
ฮ่องเต้ไม่แม้แต่จะมองไปที่สองคน ทว่าแววตากลับ
