ึงคุณธรรมอะไรหรือการวางแผนอะไร หากว่าตอนนี้หาพี่ห้าไม่เจอ พวกท่านก็จะกล่าวหาโทษข้าให้จงได้…ถ้าอย่างนั้นในทางกลับกัน ฝ่าบาทก็จะพาน้องแปดของหม่อมฉันมาเค้นถามด้วยใช่หรือไม่เพคะ? ข้าอยู่ที่นี่ไม่มีผู้ใดให้พักพิง แต่น้องแปดกลับได้รับความรักจากฝ่าบาท เป็นพี่น้องก็ต้องตกเป็นผู้สงสัยด้วยกันใช่ไหมเพคะ? ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นน้องแปดก็ได้ที่อาศัยฐานะของตนใช้ผู้ใดสักคนช่วยพี่ห้าหนีออกจากเมือง!”
“ท่านพูดจาเหลวไหล!” เหยาก่วงไท่อึ้งไปเล็กน้อย รีบร้อนกล่าวแก้ตัวกับฮ่องเต้ “ฝ่าบาท กระหม่อมไม่ได้คิดสงสัยหรงเฟยนะพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเพียงแค่…เพียงแค่ว่าไปตามสถานการณ์!”
“ข้าก็ว่าไปตามสถานการณ์เช่นกัน!” ทั่วป๋าอวิ๋นจีกล่าวราวกับเป็นสตรีไร้เหตุผลที่มาจากต่างเผ่า ท่าทีนั้นทั้งไม่พอใจทั้งยังโมโหผสมปนเปกันอยู่ด้วย “พวกท่านจะว่าอย่างไรก็ว่าไปเถอะ การหายตัวไปของพี่ห้า ข้าบอกไม่รู้ก็คือไม่รู้ ข้าเองก็ต้องการหาเขาเช่นกัน อยากถามไถ่ว่าเหตุใดจึงหนีออกไปไม่กล่าวอะไรสักคำ เลือกทิ้งให้ข้าโดนเค้นถามแทนเขาที่นี่!”
พอทั่วป๋าไหวอันจากไป ฮ่องเต้ก็สืบสาวราวเรื่องทันที การกล่าวหาทั้งหมดจำต้องตกมาที่ทั่วป๋าอวิ๋นจีแทนเขาอย่างไม่ต้องสงสัย หากฮ่องเต้จะเกิดโทสะ ชีวิตของนางก็ยากจะรักษาอย่างไม่ต้องพูดถึง
ทั่วป๋าอวิ๋นจีอยู่ที่เมืองหลวงหลายเดือนมานี้ก็ล้วนแต่เก็บตัวเงียบๆ มาโดยตลอด ไม่ว่าใครจะมอง นางก็ดูไม่เหมือนคนที่มีความกล้าหาญเสียสละ
