บาท? หรือว่า…ที่เกิดเรื่องเช่นนี้เพราะมีใจให้ผู้อื่น? มิฉะนั้น มีเหตุใดจึงไม่สามารถพูดคุยตรงๆ กับฝ่าบาทได้? ถึงกับแอบหนีออกจากเมืองลับๆ โดยพลการ?”
พูดได้ครึ่งเดียว น้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในฉับพลัน “องค์หญิงหก เขาเป็นพี่ชายของท่าน พวกท่านมาจากโม่เป่ยด้วยกัน การหลบหนีของเขาตอนนี้ท่านคงมิอาจมิรู้ได้กระมัง? ฝ่าบาทไม่ได้มีจุดประสงค์อื่น ข้าแนะนำท่านให้บอกเบาะแสขององค์ชายห้าให้แน่ชัด พาตัวเขากลับมาชี้แจงแถลงไขจะเป็นการดีกว่า มิฉะนั้นหากเรื่องมีท่าทีเลวร้ายขึ้น ทำลายความสัมพันธ์ของสองแคว้นลง เวลานั้นก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นอีกแล้ว”
ภายใต้การกดดันซ้ำแล้วซ้ำเล่าของเขาและฉู่ฉีเหยียน ทั่วป๋าอวิ๋นจีจึงเริ่มสับสนขึ้นมาบ้างแล้ว
นางประเดี๋ยวก้มหัวประเดี๋ยวเงยหน้า ก่อนจะรีบปกปิดความรู้สึกที่อยู่ในใจ เพียงแต่กล่าวว่า “ข้าพูดไปแล้ว เมื่อวานทั้งวันข้าล้วนยุ่งอยู่กับการรับแขก ตอนเย็นพี่ห้าก็กลับไปเรือนรับรองของเขา เขาไปตั้งแต่เมื่อใดข้าก็ไม่อาจรู้ได้ พวกเจ้าจะให้ข้าพูดแทนเขาได้อย่างไร?”
“จะเป็นไปได้อย่างไร?” เหยาก่วงไท่แสยะยิ้ม “พวกท่านเป็นพี่น้องกัน เขาคงไม่อาจจะละทิ้งท่านไว้ได้หรอกกระมัง?”
“หึ!” ทั่วป๋าอวิ๋นจีนั้นถูกพวกเขากระตุ้นความโกรธแล้ว จึงจ้องตาต่อตาฟันต่อฟัน ก่อนจะกล่าวอย่างเยาะเย้ย “พี่น้องแล้วอย่างไร? ข้าบอกว่าไม่รู้ก็คือไม่รู้ ข้าเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง ข้าไม่เข้าใจว่าพวกท่านพูดถ
