หลี่รุ่ยเสียงเดินนำทั้งสองออกไป สายตาของหลัวฮองเฮาสงบราบเรียบ แต่ฉู่สวินหยางสังเกตเห็นว่าสายตาของฮองเฮาเหลือบมองแผ่นหลังของหลี่รุ่ยเสียง และสายตาแหลมเฉียบนั้นเหมือนปกปิดอะไรไว้
เมื่อแม่นมเหลียงเห็นก็เอ่ยปนยิ้ม “หม่อมฉันไปส่งหัวหน้าขันทีหลี่แทนฮองเฮาเองเพคะ!”
คนกลุ่มนั้นออกตามๆ กันไป เมื่อสังเกตเห็นว่าหลัวฮองเฮาจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ฮูหยินจางจึงเอ่ยด้วยความเก้อเขิน “พวกหม่อมฉันรบกวนฮองเฮามาครู่หนึ่งแล้ว พลอยให้ฮองเฮาเสียเวลาจัดการงานในวังไปด้วย หม่อมฉันขอทูลลาเพคะ!”
หลัวฮองเฮาคิดแต่เรื่องทางฝั่งฮ่องเต้ ไม่มีกะจิตกะใจจะใส่ใจพวกนี้
ฉู่หลิงอวิ้นก็เตรียมจะลุกขึ้นตามออกไป
ฉู่สวินหยางเหลือบไปเห็นจึงหันไปเอ่ยกับนาง “ท่านพี่อันเล่อยากนักจะมีโอกาสเข้าวังสักครั้ง ท่านไม่คุยเป็นเพื่อนเสด็จย่าอีกหน่อยเล่า วันนี้ไม่เหมือนวันอื่น ต่อไปท่านพี่ก็ต้องไปดูแลบ้านสามี โอกาสจะได้มาเยี่ยมเยือนเสด็จย่าก็น้อยลงแล้ว”
ฉู่หลิงอวิ้นที่ทำท่าจะลุกขึ้นก็ชะงักทันที และค่อยๆ มองมา
“มิกล้าๆ!” ฮูหยินจางรีบเอ่ย “ท่านหญิงได้เข้าวังมาเยี่ยมฮองเฮานับว่าเป็นวาสนาของท่านหญิง ข้าจะให้ท่านหญิงมาลำบากเพราะข้าได้อย่างไร”
ฐานันดรนี้ของฉู่หลิงอวิ้น แม้จะเป็นสะใภ้ของตระกูลจาง แต่ก็ต้องถูกเลี้ยงดูอย่างดี ที่ว่าดูแลบ้านสามีก็แค่พูดให้เป็นทางการเท่านั้น ตระกูลจางของพวกเขาไม่กล้าดีขนาดนั้นหรอก
ฉู่สวินหยางยิ้ม ก่อนจะหันไปเอ่ยกับห
