ลัวฮองเฮา “เสด็จย่าดูสิเพคะ ฮูหยินจางใจกว้าง เป็นแม่สะใภ้ที่ดีกับท่านพี่เช่นนี้ พระองค์วางใจได้เต็มที่เลยเพคะ”
ฉู่หลิงอวิ้นเป็นราชนิกุล หลัวฮองเฮาก็ไม่ได้เป็นห่วงว่าคนตระกูลจางจะทำอะไรนางอยู่แล้ว แต่ก็พูดไปด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “สะใภ้ที่ออกเรือนก็ควรรักษาข้อปฏิบัติของการเป็นภรรยา พวกเจ้าเองก็โดนเลี้ยงแบบประคบประหงมมาเหมือนกัน ไม่เพียงแต่อันเล่อ สวินหยางกับอวี่ก่วนก็เช่นกัน ต่อไปออกเรือนก็ควรรู้ข้อปฏิบัติ หากทำฝ่าบาทกับข้าขายหน้า ข้าจะไม่ลดโทษให้แน่”
แม้จะเป็นคำพูดกึ่งล้อเล่น แต่ใครได้ยินเข้าก็ไม่มีใครคิดเล่นๆ กันทั้งนั้น
“เพคะ เสด็จย่า/ฮองเฮา!” ทุกคนตอบรับโดยพร้อมเพรียง
หลัวฮองเฮายังมีเรื่องให้คิด เลยไม่มีอารมณ์จะคุยอะไรกับพวกนางนัก จึงโบกมือขึ้น “พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ อวี่ก่วนก็ออกไปด้วย ข้าเหนื่อยแล้ว อยากพักครู่หนึ่ง!”
“เพคะ!” ทุกคนทำความเคารพ ก่อนจะเดินออกไปด้านนอก
ฉู่สวินหยางเป็นคนไม่ชอบออกหน้าออกตามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว จึงเดินปิดอยู่ท้ายสุด
ส่วนฉู่หลิงอวิ้นเป็นคนชอบเอาหน้า แต่ตอนนี้กลับเดินทิ้งท้ายมาหลายก้าวจนรั้งท้ายคู่กับฉู่สวินหยาง
ฉู่สวินหยางหันมองไปเล็กน้อย และก็คลี่ยิ้มเล็กน้อยก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าเดิม “ท่านหญิงอันเล่อช่างอดทนดีเสียจริง ละครในวังออกจะยอดเยี่ยมเช่นนี้ ไม่ไปดูหน่อย ไม่คิดว่าน่าเสียดายหรือ?”
ฉู่หลิงอวิ้นมีจุดเด่นก็คือสิ่งนี้ แม้จะทะเยอทะยาน แต่กลับอดทนต่ออารมณ์ต่างๆ
