ได้ดี หากเป็นคนอื่น รู้ว่ามีเรื่องน่าสนใจเช่นนี้อยู่ตรงหน้า และตนยังมีสิทธิ์อยู่ในมือ จะอย่างไรก็ต้องคิดวิธีอยู่ดูกับตัวถึงจะได้อรรถรส แต่นางกลับไม่ทำ…
นางสามารถใช้ฝีมือวางแผนได้หลากหลาย แต่นางกลับรู้แต่หาวิธีเลี่ยงสงคราม ไม่อยากยุ่งเกี่ยวเท่านั้น
สีหน้าของฉู่สวินหยางเหมือนปกติ ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางๆ เสียงที่เอ่ยก็ต่ำทุ้ม ได้ยินกันแค่สองคน
ฉู่หลิงอวิ้นก็เช่นกัน นางเลิกคิ้วแล้วเอ่ย “ระหว่างเจ้ากับข้าอย่าพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้จะดีกว่า จะอย่างไรครั้งก่อนเจ้าก็ทำเรื่องข้าพัง จะชี้ตัวตอนนี้คงไม่จบสิ้น กวางตายใครคือผู้ฆ่า ดูๆ ไปก็คงรู้”
ฉู่สวินหยางหัวเราะอย่างไม่ได้สนใจนัก เว้นครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนาขึ้นมา “ข้าได้ยินว่าเสด็จย่าเหมือนคิดจะเปลี่ยนจวนเดิมของเสด็จป้าหนานคังให้เป็นจวนของท่านหญิงอันเล่อ เช่นนี้ก็นับว่าเป็นของประดับบารมีชิ้นแรกตั้งแต่เปิดเมืองซีเยว่แล้ว”
ตามประวัติ องค์หญิงที่เป็นราชนิกุลออกเรือนก็อาศัยอยู่บ้านฝ่ายหญิง ปกติแล้วกรมวังจะเป็นผู้คุมการสร้างจวนส่วนตัวที่อยู่ข้างนอกขององค์หญิงตลอด แม้จะเป็นท่านหญิงที่ได้รับความรักใคร่จากฮ่องเต้ก็ได้รับสิทธิ์พิเศษนี้เช่นกัน แต่ตั้งแต่ก่อตั้งเมืองซีเยว่ขึ้นมาไม่เคยมีกรณีนี้มาก่อน
อีกทั้งองค์หญิงหนานคังก็เป็นลูกสาวที่ฮองเฮาหลัวรักใคร่เอ็นดูที่สุด เพียงแต่นางเกิดในปีที่เกิดสงคราม ร่างกายก็อ่อนแออย่างมาก ฮองเฮาสงสารนางจึงได้สร้า
