งจวนองค์หญิงที่แสนหรูหรางดงามนี้ให้นางไว้นานแล้ว แต่องค์หญิงน้อยเคราะห์ซ้ำกรรมซัดนัก ยังไม่ทันโตเป็นสาว ไม่ทันได้ย้ายไปอยู่ ก็จากไปเสียแล้ว
ต่อมาฉู่หลิงอวิ้นก็เข้าตาหลัวฮองเฮา ว่ากันว่าเป็นเพราะหน้าตาของนางละม้ายคล้ายกับองค์หญิงหนานคังตอนนั้นอย่างมาก กอปรกับที่นางมัดใจคนเก่ง นานเข้าก็กลายเป็นคนพิเศษของหลัวฮองเฮา
หลัวฮองเฮาเก็บรักษาคฤหาสน์ขององค์หญิงหนานคังมาโดยตลอด ต่อมาตอนที่ฉู่หลิงอวิ้นถูกหมั้นหมายให้แต่งงานกับซูหลิน ฮองเฮาก็ไม่ได้บอกว่าจะตกรางวัลให้นาง ครั้งนี้…
คิดๆ แล้วคงเป็นการชดเชยให้กับฉู่หลิงอวิ้นเพราะเรื่องสมรสของตระกูลจางด้วย
ฉู่หลิงอวิ้นหรี่ตาเล็กน้อย ท่าทีของนางก็เคร่งขรึมขึ้นอย่างไม่รู้ตัว “เจ้านี่สืบข่าวเร็วเสียจริง!”
“แต่ก็ไม่เร็วเท่าท่านหญิงอันเล่อหรอกเจ้าค่ะ!” ฉู่สวินหยางโต้อย่างไม่ยอม
ฉู่หลิงอวิ้นสายตาเย็นเยือก เริ่มโกรธขึ้นมา แต่ก็นึกได้ว่าตนอยู่ภายในวังจะอาละวาดไม่ได้ สุดท้ายจึงได้แค่จ้องฉู่สวินหยางและเดินออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว
คนกลุ่มนั้นเดินออกมาจากในตำหนัก พอถึงทางแยกก็เห็นนางกำนัลนางหนึ่งถือกระโปรงวิ่งหน้าตั้งมาจากทางเดินด้านข้างด้วยสีหน้ารีบร้อน มาสะกิดหลัวอวี่ก่วนและกระซิบอะไรบางอย่างข้างๆ หู
เนื่องด้วยท่าทีของนางกำนัลผิดแปลกไป ทุกคนจึงพลอยหยุดฝีเท้ามองไปด้วย แม้ไม่ได้ยินว่านางพูดอะไรกับหลัวอวี่ก่วน แต่ก็เห็นสีหน้าของหลัวอวี่ก่วนซีดเผือดจนร่างเกือบจะทรุ
