อกไปอย่างช้าๆ ไม่นานก็กลับมาเอ่ยเตือนหลัวฮองเฮา “ฮองเฮา หัวหน้าขันทีหลี่ขอเข้าเฝ้าเพคะ!”
หลัวฮองเฮาประหลาดใจเล็กน้อย ค่อยๆ หุบยิ้ม “หลี่รุ่ยเสียงหรือ? เขามีเรื่องอะไร?”
“บอกว่าเป็นบัญชาของฝ่าบาท พระองค์ต้องการพบท่านจวิ้นอ๋องและใต้เท้าองค์หญิงหกแห่งโม่เป่ยเพคะ!” แม่นมเหลียงเอ่ยอย่างระวัง
รอบยิ้มบนหน้าของหลัวฮองเฮาแข็งทื่อ คนอื่นๆ ก็เงียบลงในทันที
แม่นมเหลียงเห็นดังนั้นจึงหันไปนำหลี่รุ่ยเสียงเข้ามา
หลี่รุ่ยเสียงคำนับทุกคนแล้วก็คารวะหลัวฮองเฮาอีกครั้งเอ่ย “กระหม่อมรบกวนอารมณ์สุนทรีย์ของฝ่าบาท ขอฝ่าบาทประทานอภัย กระหม่อมได้รับบัญชาจากฮ่องเต้ว่าพระองค์งต้องการเบิกตัวคังจวิ้นอ๋องและองค์หญิงอวิ๋นจีไปพบ ขอฮองเฮาโปรดอนุญาต”
ในเมื่อเป็นคำสั่งของฮ่องเต้ ใครก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ
“อืม!” ฮองเฮาหลัวพยักหน้าก่อนจะเหลือบตาเป่าน้ำชาในมือและเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “ในเมื่อฝ่าบาทเรียก พวกเจ้าก็ไปเถิด!”
ทั่วป๋าอวิ๋นจีขมวดคิ้วเล็กน้อย ท่าทีดูลังเล
ฉู่ฉีเฟิงจัดชุดให้เรียบเสร็จก็ลุกยืนและยิ้มเอ่ย “พ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นหลานทูลลาก่อน ไว้วันหลังจะมาเยี่ยมเสด็จย่าใหม่!”
ทั่วป๋าอวิ๋นจีก็ลุกขึ้นอย่างไม่ค่อยเต็มใจ ก่อนจะทำความเคารพ “อวิ๋นจีทูลลาเพคะ!”
“ไปเถิด!” ฮองเฮาหลัวโบกมือ
……………………………………………..
