ฉู่ฉีเฟิง สีหน้าดูเคร่งเครียดมาก
“ท่านพี่!” ฉู่สวินหยางยิ้มเดินเข้าไป สายตาค่อยๆ ทอดมองไปรอบๆ อย่างช้าๆ “อะไรกัน ท่านมีแขกแต่เช้าตรู่เลยหรือ?”
ฉู่ฉีเฟิงสวมชุดสีขาวลายดวงจันทร์กำลังนั่งดื่มชาอยู่ภายในโถง พลางขมวดคิ้ว เหมือนกับอารมณ์ไม่ดีอย่างมาก
“ข้าน้อยคารวะท่านหญิงสวินหยาง” เย่าสุ่ยรีบนำอีกสองคนทำความเคารพ ก่อนจะหันกลับไปมองฉู่ฉีเฟิงด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิม “ข้าน้อยมาเชิญท่านจวิ้นอ๋องไปในวัง แต่ท่านจวิ้นอ๋องบอกว่าท่านไม่ว่าง”
เขาพูดพลางมองไปทางฉู่สวินหยาง หวังจะให้นางช่วยพูดให้
เขาแค่บอกว่ามาเชิญ ไม่ได้บอกว่าเป็นคำบัญชาของฮ่องเต้
ฉู่สวินหยางตาเป็นประกาย ก่อนจะหัวเราะแล้วเอ่ย “ท่านมีอะไรก็พูดที่นี่เถิด เกรงว่าวันนี้ท่านพี่จะไม่ว่างจริงๆ เขาเพิ่งตอบตกลงไปเยี่ยมเสด็จย่าเป็นเพื่อนข้านี่เอง!”
นางพูดพลางเอื้อมไปสะกิดแขนเสื้อของฉู่ฉีเฟิงเอ่ย “ครั้งก่อนเสด็จย่าตบรางวัลให้มากมาย ควรไปขอบพระทัยต่อหน้าจึงจะถูก สองวันนี้เสด็จย่าคงจะว่างแล้ว ท่านพี่ไปกับข้าเถิด!”
“อืม!” ฉู่ฉีเฟิงพยักหน้า ก่อนจะวางถ้วยชาและลุกยืน
สองพี่น้องเดินเคียงข้างกันออกไป
เย่าสุ่ยรีบจะไปดัก แต่ตอนฉู่ฉีเฟิงเดินเฉียดบ่าไปก็เอ่ยขึ้นก่อน “คนในวังบูรพาของข้าทำอะไรเปิดเผย ข้าไม่มีอะไรอยากพูด ตอนนี้ข้าต้องรีบเข้าวังไปพบเสด็จย่า ความหวังดีของหัวหน้าขันทีหลี่ รบกวนท่านขอบใจเขาแทนข้าด้วย”
เอ่ยจบก็เดินจ้ำๆ ออกไป
“ไอยา!” เย่าสุ่
