านางนั้นก็ต่างจากผู้อื่นตลอด ส่วนนาง…..
ก็เป็นเช่นนี้!
อยู่ในที่ที่ตนไม่ควรอยู่ เวลาเจอกับใครต่างก็ต้องใส่หน้ากากเข้าหา เหตุการณ์เช่นนี้ หากไม่ได้ประสบพบเจอกับตัวก็ไม่มีใครเข้าใจได้หรอก
ฉะนั้นก่อนหน้านี้ตอนที่เขาตัดสินใจสารภาพชาติกำเนิดที่แท้จริงของตนกับนาง นางถึงได้ปฏิเสธไปโดยไม่รู้ตัว
นางไม่อยากรู้ชาติกำเนิดของเขา เพราะเพียงแค่เขาเป็นคนที่ตัวตนและเบื้องหลังไม่ชัดเจน เขากับนางถึงได้เป็นคนแบบเดียวกันจริงๆ ล้วนแต่…
เร่ร่อน
ใช่ เร่ร่อน!
แม้ฉู่อี้อันจะรักนางเท่าใด ฉู่ฉีเฟิงจะเอ็นดูนางเท่าใด ตั้งแต่รู้ชาติกำเนิดที่แท้จริงของตน ฉู่สวินหยางก็รู้สึกได้ว่าจิตใจนางเหมือนได้เปลี่ยนไปแล้ว
นางไม่อาจรับการให้โดยเสน่ห์หาใดๆ ได้อีก และก็ไม่อาจหลอมรวมกับคนในวังบูรพาได้ มักคิดว่าตนเป็นคนนอกที่เข้ากับคนในไม่ได้อยู่อย่างนั้น
ในจุดๆ นี้ ผู้ที่มาจากหนานฮวาและตัวตนคลุมเครืออย่างเหยียนหลิงจวินก็เหมือนกับนาง
ตอนแรกที่นางเข้าหาเขาก็เพราะเหตุผลนี้
ทว่าตอนนี้…
ความรู้สึกหนึ่งในนั้น เหมือนจะเปลี่ยนไปแล้ว
ส่วนที่ว่าเปลี่ยนไปอย่างไรนั้น นางยังไม่อยากขบคิดตอนนี้
เหยียนหลิงจวินฟังออกว่าคำพูดของนางคลุมเครือเหมือนแฝงอะไรไว้ เขาจึงยิ้มเล็กน้อยและเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
ทั้งสองเดินทางอย่างปลอดภัยตลอดทาง พอถึงตรอกข้างๆ วังบูรพา ฉู่สวินหยางจึงหยุดรอชิงหลัวและชิงเถิงอยู่ที่นั่นเพื่อกลับเข้าวังไปพร้อมกัน
พิธีสมรสวันนั้นจัดฤกษ
