กับพระราชโองการ แม้นางจะความรู้สึกช้ามากเพียงใด นางก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไรกันแน่
แต่ทว่า…
นางไม่เคยคิดกับฉู่ฉีเหยียนเป็นอย่างอื่นไปมากกว่านั้นเลย
ภพนี้ได้พบกับเหยียนหลิงจวิน เขารู้ใจนางไปเสียหมด และที่บังเอิญก็คือเขาไม่รู้สึกรังเกียจนางแม้แต่น้อย ซ้ำไปกว่านั้นเขายังใช้เหตุผลนี้พัฒนาความสัมพันธ์จนมาถึงขั้นนี้ด้วย
ระหว่างเขากับนาง ไม่ได้ทะเลาะเบาะแว้งอะไรกัน และก็ไม่ค่อยขัดใจอะไรกันมาก แต่ก็รักษาความสัมพันธ์ได้มั่นคงเรื่อยมา
เรื่องแบบนี้ ฉู่สวินหยางเองก็ไม่ค่อยเข้าใจนักเหมือนกัน แต่นอกจากเรื่องของฉู่อี้อันและฉู่ฉีเฟิง เรื่องอื่นนางก็เคารพการตัดสินใจของตนตลอด ในเมื่อไม่รังเกียจก็ปล่อยไปตามธรรมชาติก็พอแล้ว
จิตใจของฉู่สวินหยางล่องลอยไปไกล เมื่อรู้สึกตัวก็รีบดึงสติกลับมาทันที “ข้าใช่ว่าจะดีแบบนี้กับทุกคน”
เหยียนหลิงจวินตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างอารมณ์ดี “งั้นทำไม? เจ้าจึงบอกว่าเจ้าไม่ไว้ใจข้า!”
“คงจะ…” ฉู่สวินหยางเอามือแตะปาก ทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะเงยหน้ายิ้มตอบ “คงเป็นเพราะถูกชะตากับเจ้ากระมัง ไม่ก็เป็นเพราะระหว่างเจ้ากับข้ายังไม่เคยขัดผลประโยชน์กัน ข้าเลยไม่ต้องเหนื่อยคอยคิดวางแผนแสดงละครต่อหน้าเจ้าตลอดเวลา”
คำพูดนี้ของนางครึ่งจริงครึ่งเท็จ มีเพียงฉู่สวินหยางเท่านั้นที่เข้าใจดี ตั้งแต่แรกเริ่มนางถูกชะตากับเขาจริงๆ เพราะไม่ว่าจะเป็นภพที่แล้วหรือว่าภพนี้ การที่เขาอยู่ที่นี่ ในสายต
