อย ก่อนจะพูดต่อ “อีกอย่างเรื่องของข้า ตอนที่ข้าจะพูดกับเจ้า เจ้าก็เปลี่ยนใจไปแล้ว ต่อไปอย่าเอาเหตุผลนี้มาแกล้งทำหน้าบูดหน้าบึ้งกับข้าอีก”
ฉู่สวินหยางที่เดิมกำลังนึกถึงเรื่องอดีตที่แสนบั่นทอนจิตใจอยู่ เมื่อได้ยินเช่นนี้ก็ใจอ่อนยวบ ฟังเขาบ่นไปอีกมากมาย ก็ยิ่งอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “ข้าไปแกล้งทำหน้าบูดหน้าบึ้งกับเจ้าตอนไหน”
“ไม่ใช่เหรอ?” เหยียนหลิงจวินเอ่ยโดยไร้อารมณ์โกรธ พลางใช้แรงดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด “ทั้งๆ ที่ไม่โกรธแล้ว ยังจะวางท่าเมินข้าไปเสียหลายวัน ข้าก็คิดว่าทำผิดต่อเจ้าร้ายแรงจริงๆ น่ะสิ!”
เขากระวนกระวายไปหลายวันก็นับได้ว่าเป็นเพราะเขาคิดแผนรับมือว่าควรทำอย่างไรให้นางหายโกรธจนปวดสมอง สุดท้ายจึงได้รู้ว่าเรื่องทั้งหมดที่กังวลมาหลายวันนั้นช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี จะมีอะไรน่าโกรธไปมากกว่านี้อีก
ฉู่สวินหยางคลี่ยิ้มซุกอยู่ในอ้อมอกเขา “นั่นเป็นเพราะเจ้าคิดไม่ตก ข้าเป็นคนขี้น้อยใจเช่นนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
“ใช่ ทั้งหมดเป็นเพราะข้าคิดมากไปเอง!” เหยียนหลิงจวินก็ไม่มีแรงจะไปเถียงกับนาง เพราะไม่ว่าจะเถียงอย่างไร เมื่อถึงจุดสำคัญที่ต้องเลือกจริงๆ เขาก็ต้องยอมอยู่ดี นิสัยของหญิงสาวผู้นี้ไม่ยอมคนแม้แต่น้อย
“เหยียนหลิง” ฉู่สวินหยางยิ้มแย้ม ลังเลอยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายก็เอ่ย “ข้า…ถามอะไรเจ้าสักข้อได้หรือไม่?”
“อืม!” เหยียนหลิงจวินโอบเอวนางไว้ วางคางบนเส้นผมที่มีความหอมละมุนของนาง เ
