มื่อได้ยินเช่นนั้นก็ตอบรับอย่างไม่คิดอะไร
“หากตอนนั้นข้าไม่ได้พบเจ้าที่ลานต้นกก หากทหารในกองทัพหนานฮวากำเริบจนมิอาจควบคุมได้ เจ้าจะทำอย่างไร” ฉู่สวินหยางเอ่ยโดยพยายามเลือกใช้ศัพท์ที่สุด เพื่อให้น้ำเสียงของนางราบเรียบที่สุด ด้วยกลัวจะยั่วโมโหเขา
“อยู่ต่อ!” เหยียนหลิงจวินเอ่ย
คำตอบนั้นฟังดูมั่นใจเกินกว่าที่คาดการณ์ ไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย
“หืม?” ฉู่สวินหยางตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ตั้งตัวไม่ทัน
“อยู่ต่อ!” เหยียนหลิงจวินเอ่ยย้ำ “และใช้กำลังทั้งหมดของข้าชำระสะสางทุกสิ่งให้หมดอย่างไม่คำนึงถึงผล ไม่เลือกวิธี ทวงทุกอย่างคืนกลับมา!”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ เหมือนคลุมลงมาจากส่วนหัวของนาง ไร้ซึ่งกลิ่นอายการฆ่าอย่างดุเดือด แต่ทุกถ้อยคำล้วนหนักแน่นชัดเจน ผู้ใดได้ฟังล้วนแต่ต้องใจสั่น
เลือดของในอกของฉู่สวินหยางเดือดพล่าน ราวกับก่อเป็นคลื่นใหญ่ทะยานสู่ฟากฟ้า
นางขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เอ่ยถามนัยหยั่งเชิง “อย่างนั้นหรือ? แล้วจะทวงคืนไม่เลือกวิธีอย่างไร?”
“เจ้าทำให้พ่อกับพี่เจ้าได้เท่าใด กลับกัน ข้าจะทำให้มากกว่าเจ้าอีก!” เหยียนหลิงจวินเอ่ยเหมือนไม่ได้คิดมาก “หากมีคนวางแผนฆ่าท่านพ่อและท่านพี่ของเจ้า เจ้าจะทำอย่างไร?”
“ข้าหรือ?” ฉู่สวินหยางไตร่ตรองเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มร้าย “กล้าทำร้ายญาติที่รักของข้า ข้าจะฆ่ายกตระกูลก็ไม่นับว่าเกินไป!”
เหยียนหลิงจวินคลี่ยิ้มมุมปาก ระหว่างที่ยิ้มนั้นไม่รู้ว่าคิดอะไรได้ ในสายต
