ำชัดเจน “ซินเป่า เจ้าเชื่อข้า อย่างน้อยข้าก็ไม่มีวันทำร้ายเจ้า และไม่ยอมให้เรื่องที่เป็นภัยกับเจ้าเกิดขึ้นอย่างแน่นอน”
ในตอนข้างขึ้น สีดวงจันทร์บนท้องฟ้ามีแค่เสี้ยวโค้งเล็กๆ ไม่น่ามองเท่าไหร่นัก
ตรอกนี้เป็นถนนกว้างโล่ง คับแคบและเหยียดยาว
สองคนหนึ่งม้ายืนอยู่ที่นี่ก็พอที่จะปิดตายถนนทั้งเส้นแล้ว
ในระยะห่างเพียงเล็กน้อยเช่นนี้ ลมปราณของทั้งสองใกล้เพียงเอื้อม บรรยากาศเงียบสนิท เสียงเต้นของหัวใจก็ค่อยๆ ได้ยินชัดเจนขึ้น
ในสถานการณ์เช่นนี้ หากจะแต่งเรื่องเท็จขึ้นมาก็คงหลอกเสียงเต้นของหัวใจตนเองมิได้
เวลาที่ทั้งสองได้อยู่ร่วมกันนับว่าไม่มาก ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาเจอกันนับครั้งได้ แต่ก็ยังมีความจริงใจที่ค่อยๆ เติบโตขึ้นอย่างน่าประหลาด กลายเป็นฉากป้องกันอ่อนๆ ที่รัดเร้าอยู่ในใจ
ไม่ว่าปัดอย่างไรก็ปัดไม่ออก เหมือนกับยอมโดนรัดพันหายไปในกลีบเมฆจนตายเสียอย่างนั้น
“เหยียนหลิง…” หลังเงียบไปได้สักพัก ฉู่สวินหยางจึงเอ่ยเสียงต่ำ สายตาของนางค่อยๆ เคลื่อนไปทีละน้อย และหยุดอยู่ที่หน้าของเหยียนหลิงจวิน สายตาที่นางมองเขาเต็มไปด้วยความสลับซับซ้อน “พูดตามตรง ข้า…ไม่ไว้ใจเจ้า!”
หากเป็นจริงอย่างที่เหยียนหลิงจวินเอ่ยเมื่อครู่ ซูอี้ก็แค่ไม่ถูกชะตากับตระกูลของตัวเอง เช่นนั้นเขาก็ยึดอำนาจทหารเรือของตระกูลซูก็พอแล้ว หาต้องคิดวิธีเอาชนะเมืองฉู่ซ้ำแล้วซ้ำแล้วไม่
ตราบจนยามนี้มีเพียงข้ออธิบายเดียวเท่านั้น…
ยามนั้น…
เขา
