ีเหยียนเสียงเรียบด้วยน้ำเสียงประชด
เหยียนหลิงจวินหัวเราะเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้สนใจ
ฉู่ฉีเหยียนถือหมากอยู่นานนม สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองขึ้นมาทางเขาและเอ่ย “มีคำถามหนึ่งที่ข้าไม่มีโอกาสได้ถามท่านสักที วันนี้บังเอิญนัก ขอคลายข้อสงสัยนี้ต่อหน้าท่านแล้วกัน ในราชวงศ์สถานการณ์วุ่นวายกระจายทั่วไปหมด ข้าดูออก ที่ท่านยอมร่วมเกมเป็นเพราะฉู่สวินหยางทั้งหมด แต่ท่านทุ่มสุดตัวเช่นนี้ ไม่รู้สึกว่าเสี่ยงไปหน่อยหรือ?”
“ซื่อจื่อก็อยู่ในตา แต่กลับมาสอนข้า ไม่รู้สึกน่าขันบ้างหรือ?” เหยียนหลิงจวินถามกลับ ยกมือขึ้นมาชี้กระดานหมาก แสดงสัญลักษณ์ว่าเขาควรลงหมากแล้ว
ฉู่ฉีเหยียนวางหมากลงในที่ที่คิดคำนวณไว้แล้ว และยังเอ่ยต่ออย่างไม่รีบไม่ร้อน “ข้าเป็นคนเล่นหมาก ฉะนั้นคนนอกหมากอย่างท่านข้าเข้าใจชัดเจนดี นั่งเป็นตาอยู่กินพุงปลามัน[3]อย่างนั้นหรือ?”
จู่ๆ น้ำเสียงของเขาก็เย็นลง ยกแขนขวางเหยียนหลิงจวินที่กำลังจะลงหมาก
ข้อมือของทั้งสองต้านกันไว้ ต่างคนต่างไม่ยอม
บรรยากาศในห้องจู่ๆ ก็เย็นเยียบขึ้นมา เหมือนมีเค้าลางว่าจะเกิดการฆ่าฟันอันดุเดือดแผ่ซ่านไปทั่วห้อง
เหยียนหลิงจวินหลุบตาลงต่ำ ขนตาเงายาวปิดแววตาที่แท้จริงไว้ ฉู่ฉีเหยียนแม้นั่งอยู่ตรงข้าม แต่กลับไม่สามารถสังเกตแววตาของเขาได้ชัดเจนเลย
“หึ…” นิ่งเงียบไปสักพักก็ได้ยินเสียงหัวเราะออกมาจากในลำคอส่วนลึก
——————————————————————
[1] สีขาวท้องปลา คือสีโบราณของจี
