็นฉู่อี้อันและฉู่สวินหยางขี่ม้าเคียงคู่กันออกมาจากด้านในวัง สองพ่อลูกพูดคุยยิ้มหัวเราะให้กัน ถึงแม้ใบหน้าของฉู่อี้อันจะเข้มงวดน่าเกรงขาม แต่สีหน้าของเขานั้นอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัด
เป็นอย่างที่ทุกคนเห็น…
เขารักและเอ็นดูลูกสาวคนนี้เป็นอย่างมาก
ไม่เพียงแต่จะยินยอมให้นางปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน ขี่ม้าขนาบข้างกายกันแล้ว สีหน้าท่าทางนั้นเห็นชัดเลยว่าเป็นคุณพ่อใจดี
ภาพที่สองพ่อลูกเดินเคียงข้างกันอย่างเชื่องช้านั้น ช่างเป็นภาพที่สามัคคีปรองดองกันเป็นอย่างมาก เหยียนหลิงจวินมองจนเผลอสติหลุดไปชั่วขณะ กว่าที่เขาจะรู้ตัวได้นั้นว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์ของตัวเองไม่เหมาะสม คิดอยากจะหลบซ่อนตอนนั้น ฉู่สวินหยางและฉู่อี้อันก็มาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
“องค์รัชทายาท ท่านหญิง!” ชิงหลัวก้มหน้าลง พยักหน้าทักทาย
ฉู่อี้อันปรายตามอง แล้วเบนหนี ราวกับว่ามองไม่เห็นเหยียนหลิงจวิน
ฉู่สวินหยางจึงหันมองตาม แล้วร้อง “เอ๋” เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย “ใต้เท้าเหยียนหลิง? ท่านจะมาขอยืมรถม้าของพวกเรางั้นรึ? พอดีเลย พวกข้าเองก็ไม่จำเป็นต้องใช้ ท่านเอาไปใช้ได้ตามสบายเลย แต่ใช้เสร็จแล้วก็รีบเอามาคืนด้วยนะเจ้าคะ!”
ระหว่างที่พูดอยู่ก็เดินผ่านรถม้าคันนี้ไปแล้ว จากนั้นก็ยิ้มพูดคุยหัวเราะกับฉู่อี้อันต่อแล้วเดินจากออกไป
เหยียนหลิงจวินยังคงยืนอยู่ในสภาพจะเข้าก็ไม่เข้าอยู่บนที่นั่งบังคับรถม้า เมื่อฉู่สวินหยางจากออกไป ถึงแม้ตั้งแต่เริ่มจนจบจะใ
