พิ่งเคยเห็นคนที่คิดมุ่งร้ายอยู่ในใจแต่กลับยิ้มออกมาได้อย่างสดใสงดงามแบบนี้เป็นครั้งแรก ไม่ได้ชักจูงให้คนเกลียดชัง แต่กลับสว่างไสวส่องแสงระยิบระยับ ทำให้คนที่มองอยู่ไม่อาจละสายตาไปได้เลย
อีกเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น โอกาสมาถึงตรงหน้าแล้วแท้ๆ แต่กลับกลายเป็นภาพมายาไปเสียได้!
ความรู้สึกไม่พึงพอใจหลายครั้งหลายคราสะสมจนระเบิดออกมา สีหน้าของทั่วป๋าไหวอันพลันมืดมนลง
“ท่านไม่กลัวว่าข้าจะตอบรับงั้นรึ?” เขาชิงถามขึ้น สายตาทอดมองลงต่ำ น้ำเสียงเยาะเย้ย
ฉู่สวินหยางมองออกไปยังโคมไฟที่อยู่ด้านนอกตำหนัก ไม่ชายตามองเขาแม้แต่นิด แล้วเอ่ยปากถามเขากลับ “ท่านจะทำแบบนั้นรึ?”
นางส่ายหัว ไม่รอคำตอบจากทั่วป๋าไหวอัน พูดอย่างเชื่อมั่นว่า “ท่านไม่ทำหรอก! ท่านใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงมาตั้งนาน ทำไมจะไม่รู้นิสัยของท่านพ่อข้าล่ะ? หากท่านตอบรับคำของฮ่องเต้ไป ท่านไม่เพียงจะไม่ได้รับประโยชน์ใด แถมยังโดนราชวงศ์ควบคุมอำนาจอีก ไม่เพียงเท่านั้นยังจะทำให้ท่านพ่อของข้าโกรธอีกด้วย แค่เรื่องพวกนี้ข้ารู้ดีอยู่แก่ใจอยู่แล้ว ส่วนชื่อเสียงที่ถูกกล่าวหาว่าทำลายบ้านเมืองนั่น ก็รีบหาแพะมารับเคราะห์แทนเถิด!”
ตอนนี้ทั่วป๋าไหวอันไม่เหลือทางให้ถอยลับอีกแล้ว เขาโดนฮ่องเต้จับตาจ้องดูอย่างเหนียวแน่น นอกจากจะยอมล้มเลิกผลประโยชน์ส่วนตัว แล้วกลับไปแย่งชิงราชสมบัติแคว้นโม่เป่ยแล้ว เขาหาได้มีเส้นทางใดให้เดินต่ออีกไม่ หากแย่งชิงราชสมบัติมาได้ ก
