้าคงรู้อยู่แล้วใช่หรือไม่ ว่าเป้าหมายที่เสด็จย่ายกย่องเชิดชูเจ้าคืออะไร? เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เจ้ายังยิ้มได้อยู่อีกรึ? เจ้าไม่กลัวว่าหนทางมันจะลำบากยาวไกลรึ ในภายภาคหน้ามีแต่ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ถึงเจ้าได้ของขวัญพวกนี้ไป เจ้าคิดว่าตนจะมีโอกาสได้ใช้มันรึ?”
ฉู่สวินหยางกล้าคิดถึงนางด้วยงั้นรึ? แบบนี้ก็ดี ทุกคนต่างก็เหมือนกัน ผลกรรมที่ก่อไว้เห็นผลเร็วเสียจริง แค่ต้องแต่งงานออกเรือนไปอยู่แคว้นโม่เป่ย ฉู่สวินหยางเอ๋ย ทั้งชีวิตนี้เจ้าอย่าได้คิดจะกลับมาอีกเลย!
“ไม่จำเป็นหรอก!” ฉู่สวินหยางไม่ต่อปากต่อคำกับนาง “แต่เรื่องเล็กน้อยของข้า ท่านหญิงอันเล่ออย่าได้เป็นกังวลไปเลย วันมงคลสมรสของท่านใกล้จะเข้ามาแล้ว รีบหาโอกาสใกล้ชิดกับท่านย่าเสียเถิด เรื่องบางเรื่องหามีโอกาสครั้งที่สองไม่ และงานมงคลสมรสของท่านครั้งนี้ก็คงสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีนะ!”
พูดจบก็สะบัดชายเสื้อเดินไปยังตำหนักที่อยู่ด้านข้าง
ฉู่หลิงอวิ้นยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน ออกแรงที่นิ้วแล้วกดทิ่มลงบนฝ่ามือ สีหน้าเต็มไปด้วยความมืดมน
จื่อเหวยและจื่อซวี่สบตามองหน้ากัน ในที่สุดจื่อเหวยก็รวบรวมความกล้าเอ่ยปากขึ้นว่า “ท่านหญิงเจ้าคะ ท่านอย่าไปฟังคำพูดของท่านหญิงสวินหยางเลยนะเจ้าคะ นางกำลังยั่วโมโหท่านอยู่…”
ด้วยนิสัยของฉู่หลิงอวิ้นแล้ว พวกนางกลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับงานมงคลสมรสครั้งนี้อีก แต่ช่วงนี้ฉู่หลิงอวิ้นเองก็ทำหน้าที่ทุกอย่างได้ดี ไ
