่งก้าว
แม่นมเหลียงได้แต่ฝืนอดทน พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างไม่ลังเลว่า “ใครก็ได้ลากตัวนังผู้นี้ออกไปที!”
“ไม่นะเจ้าคะ…” ดวงตาของสุ่ยอวี้เบิกโพลง นางเพียงแค่ทำตามคำสั่งท่านหญิงของตัวเอง ที่บอกว่าอยากทำให้ท่านหญิงสวินหยางโมโหเพียงเท่านั้น แต่นางไม่คิดเลยว่าตนจะต้องสละชีวิตตัวเองไปเพื่อการนี้ด้วย
แต่ทว่าวังโซ่วคังแห่งนี้หาใช่สถานที่ธรรมดาไม่ ข้ารับใช้ทุกคนต่างต้องได้รับการฝึกฝนอย่างเป็นระเบียบ เมื่อคำสั่งการของแม่นมเหลียงจบลง ไม่ทันที่นางจะได้ตะโกนร้อง ก็มีขุนนางเข้ามาปิดปากลากตัวนางผู้นั้นไปทันที
หลัวอวี่ก่วนตะลึงตาค้าง พยายามจะอ้าปากหลายครั้ง แต่สุดท้ายแล้วก็อ่อนแอพิงแขนของข้ารับใช้ไม่กล้าเอ่ยเสียงใดออกมา
แม่นมเหลียงเห็นดังนั้น ก็เอ่ยขึ้นอีกว่า “พาท่านหญิงสามไปเสีย แล้วเรียกท่านหมอมาด้วย!”
ข้ารับใช้พยุงหลัวอวี่ก่วนออกไปอย่างไม่รอท่า
แม่นมเหลียงเห็นแขนเสื้อของฉู่สวินหยางสกปรก ก็ยิ้มเป็นการขอโทษแล้วพูดขึ้นว่า “เสื้อของท่านหญิงสกปรกแล้ว ข้าน้อยพาท่านไปเปลี่ยนที่ตำหนักด้านข้างนะเจ้าคะ!”
“ท่านแม่นมไม่ต้องกังวลหรอก แค่ช่วยชี้ตำแหน่งทางไปตำหนักให้ข้าก็พอ เดี๋ยวข้าให้คนไปหยิบเสื้อผ้ามา แล้วเข้าไปเปลี่ยนเองก็ได้แล้ว” ฉู่สวินหยางตอบ
แม่นมเหลียงก็ไม่ฝืน กล่าวขอโทษขึ้นแล้วพาข้ารับใช้เดินจากไป
————————————————————————
