จริงหรือไม่ ในเมื่อมีละครแบบนี้เกิดขึ้นในวังบ่อยครั้งถมไป
มือของหลัวอวี่ก่วนโดนลวกจนเป็นแผลพุพอง เจ็บปวดจนเหงื่อไหลไปทั่วศีรษะ พูดขึ้นด้วยใบหน้าซีดเซียว “ข้าน้อยเดินไม่ระวังเองเจ้าค่ะ จนทำให้เสื้อผ้าของท่านหญิงสวินหยางสกปรก ข้าน้อยขออภัยเป็นอย่างสูงเจ้าค่ะ!”
นางเห็นท่าทีของแม่นมเหลียงชัดเจน ในเวลานี้หากยิ่งว่าร้ายฉู่สวินหยาง เรื่องมีแต่ยิ่งจะแย่ลง นางจึงจำเป็นต้องรับผิดชอบไว้ด้วยตนเอง
แม่นมเหลียงโล่งอก ไม่พูดประโยคที่ตั้งใจจะพูดออกไป จากนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะสดใสเดินใกล้เข้ามา พลางพูดขึ้นอย่างไม่สนใจใยดีว่า “อยู่ในวังยังไม่ระมัดระวังแบบนี้ โชคดีนะที่วันนี้ชนแค่พี่น้องอย่างสวินหยาง ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูเสด็จย่าจะเป็นอย่างไรนะ?”
สุ่ยอวี้ตกใจ รีบลุกขึ้นมาขออภัยโทษ “ข้าน้อยสมควรตาย! ข้าน้อยสมควรตาย!”
“เจ้าสมควรตายอยู่แล้ว!” ฉู่หลิงอวิ้นยิ้มหวาน พลางปรายตามอง “ทำของว่างที่เตรียมถวายให้เสด็จย่าเละจนหมด เป็นการหยามเกียรติ แถมยังทำให้เสื้อผ้าของผู้เป็นนายสกปรกอีก ตายครั้งเดียวยังไม่พอเลยด้วยซ้ำ!”
สุ่ยอวี้ได้ยินดังนั้นก็ตัวสั่น
หลัวอวี่ก่วนรีบเอ่ยปากพูดขึ้น “นางไม่ได้ตั้งใจ แม่นม…”
“ในวังนี้หาได้ต่างจากที่อื่นไม่ ทุกสิ่งทุกอย่างมีกฎเกณฑ์บังคับ ไม่ใช่บอกว่าไม่ได้ตั้งใจคำเดียว แล้วเรื่องก็จบ!” ฉู่หลิงอวิ้นไม่รอให้นางพูดจบ พูดแทรกขึ้นทันที
หลัวอวี่ก่วนเดินตัวเอียง ใบหน้าขาวซีดเดินถอยหลังไปหนึ
