ต่กลับโดนฉู่สวินหยางจับข้อมือไว้แน่น หาได้มีโอกาสหลุดพ้นไปได้แม้แต่น้อย
ตัวฉู่สวินหยางขยับหันกายไปด้านข้าง เดิมทีนางตั้งใจจับศีรษะของอีกฝ่ายกดลงบนซุปรังนกเสียด้วยซ้ำ แต่กลับถูกซุปรังนกนั้นกลับราดใส่บนแขนเสื้อของทั้งสองคนพอดิบพอดี
ซุปรังนกถ้วยนั้นเตรียมจะเอาไปให้หลัวฮองเฮา เพื่อความสะดวกสบายให้การรับประทาน ตอนยกออกมาซุปก็เย็นลงจนเหลือความร้อนเพียงแค่แปดในสิบส่วนแล้ว ถึงแม้ความร้อนนั่นจะไม่ทำให้บาดเจ็บ แต่หลังมือของหลัวอวี่ก่วนก็ยังมีแผลไฟไหม้หลงเหลืออยู่
เมื่อซุปร้อนราดลงมา นางจึงส่งเเสียงร้องโอดครวญขึ้นอย่างน่าอนาถ
ฉู่สวินหยางปล่อยมือ จากนั้นผลักนางออกอย่างโซซัดโซเซ
ส่วนสุ่ยอวี้ที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นอึ้งตาค้างกับเหตุการณ์ตรงหน้า ข้ารับใช้ที่เหลือรีบเข้าไปพยุงนางขึ้น
แม่นมเหลียงรีบวิ่งเข้ามาจากสวนหลังจากที่ได้ยินเสียง เมื่อเห็นซุปสาดกระจายไปทั่วพื้น และภาพเหตุการณ์ผู้คนชุลมุนวุ่นวายตรงหน้า สีหน้าของนางก็นิ่งขรึมลง
ณ เวลานี้นางมิกล้าทำให้ฉู่สวินหยางไม่พอใจ จึงหันไปซักไซ้ข้ารับใช้ข้างกายของหลัวอวี่ก่วนว่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
“คือว่า…คือว่า…” ข้ารับใช้ผู้นั้นอ้ำๆ อึ้งๆ หลบตาไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร
ถึงแม้ฮองเฮาจะไม่ชอบพอท่านหญิงสวินหยาง แต่เมื่อครู่เพิ่งประทานรางวัลให้อย่างงดงาม ผู้ใดก็เดาใจเจ้านายของตนไม่ออก เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ดูแล้วเป็นเพียงอุบัติเหตุ แต่ใครจะรู้ว่าเป็นอุบัติเหตุ
