งตรงข้ามพอดี
ระเบียงทางเดินกว้างขวาง แต่ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีคนเดินตามมาด้วยจำนวนมาก ทำให้ทางเดินแคบลงขึ้นทันตา
ใบหน้าของหลัวอวี่ก่วนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นางเดินเชิดอกมุ่งตรงเข้ามา หาได้มีเจตนาที่จะถอยให้อีกฝ่ายก่อนไม่
ตามสถานภาพของนางแล้ว นางควรถอยให้ฉู่สวินหยางเดินก่อนเสียด้วยซ้ำ
ชิงเถิงขมวดคิ้ว กำลังจะอ้าปาก ฉู่สวินหยางกระตุกมุมปาก ยกมือขึ้น บอกเป็นนัยให้ข้ารับใช้หยุดฝีเท้าลง
ทุกคนถอยไปรอด้านข้างเปิดทางให้อย่างรู้ตัว
หลัวอวี่ก่วนเดินมาจากฝั่งตรงข้าม สายตาจดจ้องไปยังข้ารับใช้ที่ถือหีบไม้อยู่ กะพริบตา ส่งสายตาคลุมเครือไปให้สุ่ยอวี้สาวใช้ข้างกาย
เจ้านายลูกน้องสองคนนี้ช่างเข้าขากันได้ดี แต่ละครพวกนี้ไม่ระคายมือฉู่สวินหยางและชิงหลัวแม้แต่น้อย
เมื่อทั้งสองฝ่ายกำลังเดินเฉียดผ่านกันไปนั้น จู่ๆ ฉู่สวินหยางก็คว้าข้อมือของหลัวอวี่ก่วนอย่างแรง ยิ้มอ่อนแล้วพูดขึ้นว่า “ท่านหญิงหลัวลืมถวายความเคารพข้าหรือเปล่า? ที่ข้ายอมเปิดทางให้หมายถึงยาบำรุงของเสด็จย่า หาได้ยอมเปิดทางให้เจ้าไม่!”
หลัวอวี่ก่วนคาดไม่ถึง นางหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน ส่วนข้ารับใช้ข้างกายสุ่ยอวี้ที่เดินตามหลังอยู่ก็ไม่ทันได้คิด นางเดินผ่านหน้าหลัวอวี่ก่วนไป เดินไปแล้วก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จากนั้นก็ได้ยินเสียงเล็กแหลมตะโกนร้อง จึงล้มหน้าคว่ำลง จนถ้วยลายครามในมือหล่นระจายไปรอบด้าน
หลัวอวี่ก่วนเห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี อยากรีบหนีออกไป แ
