่านอนสอนง่ายแบบนี้ ตนจะเปลืองแรงเปลืองสมองไปเพื่ออะไร?
“อย่าได้ทรงคิดมากเลยเพคะ พระองค์มิได้ทำให้ฮ่องเต้ผิดหวังแม้แต่น้อย!” แม่นมเหลียงเดินเข้าไปช่วยฮองเฮานวดขมับ พลางพูดปลอบขึ้นว่า “ขอเพียงแค่ท่านหญิงสวินหยางยอมตกลง เรื่องหลังจากนี้ท่านก็หาได้ต้องเป็นกังวลอีกต่อไป เมื่อนางแต่งงานออกเรือนไปอยู่แคว้นโม่เป่ยแล้ว คำพูดของพระองค์ก็ถือเป็นเรื่องดีเสียด้วยซ้ำไปเพคะ!”
“อืม!” หลัวฮองเฮาขานตอบ ไม่ได้กังวลคิดมากต่อ จากนั้นค่อยๆ หลับตาลงบำรุงรักษาสุขภาพจิต
หลี่รุ่ยเสียงพาเย่าสุ่ยเดินออกจากตำหนักนั้นมา ก็เจอเข้ากับฉู่สวินหยางกำลังถลกกระโปรงกระโดดข้ามระเบียงตรงหน้า เพื่อหลบซ่อนไม่ให้ใครติดตามนางได้พอดิบพอดี
เย่าสุ่ยหันไปชะเง้อมอง พลางพูดขึ้นว่า “ใครบอกกันว่าท่านหญิงสวินหยางถูกองค์รัชทายาทตามใจจนกลายเป็นคนเอาแต่ใจ? นางก็เป็นคนมีเหตุผลดีนี่!”
หลี่รุ่ยเสียงไม่เอ่ยคำใด สายตาของเขาจับจ้องไปยังสุดทางเดินอยู่พักใหญ่ มุมปากยกขึ้นยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เข้าใจทุกสิ่งเป็นอย่างดี พลางเอ่ยขึ้นเสียงเบาว่า “ไปกันเถิด กลับไปแจ้งข่าวกัน!”
“ขอรับ!” เย่าสุ่ยรีบขานตอบ ทำหน้าตาขึงขัง ทั้งสองคนหาได้เดินเข้าออกทางประตูใหญ่ไม่ แต่เดินอ้อมออกไปทางประตูด้านข้าง
ฉู่สวินหยางที่พลิกตัวข้ามมาทางอีกฝั่งของระเบียงทางเดิน ในขณะที่กำลังจะเดินเข้าไปในสวนตรงหน้า ก็เจอเข้ากับหลัวอวี่ก่วนและสาวใช้ที่ยกเครื่องยาบำรุงให้หลัวฮองเฮาอยู่ฝั่
