เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าค่อยๆ สว่าง เสียงเล็กแหลมดังทะลุมา ทำลายทัศนียภาพและความสงบตรงหน้าไปเสียสิ้น
“ฮองเฮาทรงมีพระราชโองการ รับสั่งให้ท่านหญิงสวินหยางเข้าเฝ้าขอรับ!” หัวหน้าขันทีแห่งวังวั่นโซ่ว หนีอันขุย เอ่ยปากตะโกนเสียงสูงอ่านพระราชโองการของฮองเฮา
เหล่าผู้คนในวังบูรพาต่างก้มหน้าก้มตาฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ
ฉู่อี้อันและฉู่ฉีเฟิงไม่อยู่ ส่วนฉู่สวินหยางคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ในใจของนางถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ แต่ต้องรับพระราชโองการด้วยใบหน้าเคารพนับถือ
พ่อบ้านเฉิงยัดเงินรางวัลลงในมือของหนีอันขุย หนีอันขุยจึงเก็บเข้าไปในแขนเสื้อด้วยความเคยชิน
ฮูหยินใหญ่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เดินหน้าขึ้นมา พลางพูดว่า “ตามกฎของพระราชวังแล้ว ฮองเฮาให้พวกข้าเข้าเฝ้าช่วงยามเฉิน[1] ตอนนี้เวลายังเช้าตรู่นัก ยังไงเชิญท่านขันทีเดินทางกลับไปก่อนเถิด ไว้ข้าสะสางเรื่องในจวนเสร็จ จะไปเข้าเฝ้าฮองเฮาพร้อมกับท่านหญิงเอง!”
ราชวงศ์ซีเยว่มีกฎเกณฑ์มาตั้งแต่สถาปนาราชวงศ์ ในวันสุดท้ายของปี ฮองเฮาจำเป็นต้องให้เหล่าขุนนางเข้าเฝ้า จัดงานเลี้ยงฉลองส่งท้ายปีเก่า จากนั้นช่วงเช้าของวันแรกแห่งปี ฮองเฮาต้องจัดงานเลี้ยงที่วังโซ่วคัง พร้อมทั้งต้องพบปะกับบรรดาสนมของฮ่องเต้และเหล่าญาติผู้หญิงในตระกูล
นี่เป็นธรรมเนียมมาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ ถ้าเป็นเพราะเรื่องนี้ ก็หาได้จำเป็นต้องสั่งการซ้ำซ้อนอีกไม่ ตอนนี้หลัวฮองเฮาทรงมีรับสั่งให้ฉู่สวินหยางเข้าเ
