ฝ้าเป็นการส่วนตัว ฮูหยินใหญ่จะไม่รู้ความต้องการที่แท้จริงได้อย่างไร? แต่ก็เพราะว่านางรู้ว่าหลัวฮองเฮาโกรธคนแซ่ฟางมาก จึงไม่ได้ประทับใจฉู่สวินหยางมากเท่าไหร่นัก ฉู่อี้อันเองก็ไม่อยู่ นางจึงทำได้เพียงแกล้งไม่รู้เรื่อง เพียงเพื่อไม่อยากปล่อยให้ฉู่สวินหยางเข้าวังไปคนเดียว
“ไม่จำเป็นหรอก!” หางตาของหนีอันขุยยกขึ้น ใบหน้ายิ้มแย้มแต่จิตใจหาได้มีความสุขไม่ “ฮองเฮาทรงรับสั่งว่าให้ท่านหญิงสวินหยางเข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัวเพียงผู้เดียว ย่าหลานเขาจะคุยธุระส่วนตัวกัน ท่านฮูหยินจัดการสะสางต่อเถิด ถึงเวลานัดแล้วค่อยเข้าวังก็ยังไม่สาย”
พูดจบก็หันไปคุยกับฉู่สวินหยางว่า “ท่านหญิงขอรับ ข้าน้อยเตรียมรถม้าไว้รออยู่ด้านนอกแล้ว เชิญขอรับ!”
เทียบกับการกระทำเมื่อครู่แล้ว ท่าทีนั้นช่างต่างกันลิบลับ
ในขณะนั้นเองฉู่สวินหยางก็ได้เปลี่ยนมาใส่ชุดขุนนางเพื่อรับราชโองการแล้ว ถึงฮูหยินใหญ่จะใช้เหตุผลนี้เป็นข้ออ้างเพื่อถ่วงเวลาก็ทำไม่ได้อีก ในใจของนางร้อนรุ่มยากจะทน
ถึงแม้หนีอันขุยจะโค้งตัวรออย่างเคารพนับถือ แต่ก็แฝงไปด้วยแรงบีบคั้นกดดัน
ฉู่สวินหยางยิ้มพลางชายตามองเขา มองข้ามแผ่นหลังของเขาไป เห็นรถม้าคันหรูจอดรออยู่ตรงตรอกถนนด้านนอก รู้อยู่แก่ใจว่ายังไงก็หนีไม่พ้น จึงตกปากรับคำในทันที
“ข้าได้รับเกียรติจากฮองเฮาเช่นนี้ จะกล้าปฏิเสธได้เยี่ยงไร? งั้นรบกวนท่านขันทีด้วยนะเจ้าคะ!” ฉู่สวินหยางกล่าวขึ้นอย่างรวดเร็ว
สีหน้าท่าทีข
