คนที่อยู่ในตรอกต่างก็สู้อย่างเอาเป็นเอาตาย ประจวบกับเป็นยามค่ำคืนที่มีความมืดแผ่ปกคลุม ดังนั้นจึงไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ ทว่าอิ้งจื่อที่แอบเล่นงานซูหลินกับมือสังหารเมื่อครู่นั้นกลับรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขานานแล้ว
คนผู้นี้ถึงแม้จะไม่ได้เคลื่อนไหวอะไร แต่ในมือกลับทำท่าทางแปลกๆ อยู่ตลอดเวลา…
ในตรอกที่เต็มไปด้วยความเดือดพล่าน เหมือนว่ามือสังหารทั้งหมดจะรับฟังคำสั่งจากเขาเท่านั้น มองดูผิวเผินคล้ายเป็นการสังหารที่ดูวุ่นวาย แต่ความจริงกลับเป็นการสังหารที่เตรียมการมาอย่างดี บีบทั่วป๋าไหวอันให้สิ้นทางหนีไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
ความสุขุมและเยือกเย็นในการควบคุมสถานการณ์ใหญ่เช่นนี้…
อิ้งจื่อที่มองดูอยู่นั้นถึงกับตกตะลึงอยู่ในใจ นางไม่แน่ใจว่าคนผู้นั้นมองเห็นนางหรือไม่ แม้แต่จะให้คาดเดาจุดประสงค์ของเขานางก็นึกไม่ออก…
ส่วนบางคนนั้น ได้มองจากที่ไกลไกลตั้งแต่เริ่มแล้ว
คำสั่งที่เหยียนหลิงจวินมอบหมายสำเร็จแล้ว ดังนั้นนางจึงไม่รั้งรอ เตรียมที่จะถอนตัว ก้มตัวหลบจากที่ซ่อนตัวอยู่ออกไปด้านหลังกำแพง
ท่ามกลางคืนที่มืดมิดนั้นกลับมีสายตาเฉียบคมราวกับนกอินทรีเพ่งเล็งมา ในช่วงเวลาอันสั้น แววตาที่แฝงไปด้วยสัญญาณอันตรายนั้นก็จับจ้องไปที่ด้านหลังนาง
สัญชาตญาณอันตรายร้องเตือนขึ้น อิ้งจื่อไม่จำเป็นต้องมองไปด้านหลังก็รู้ได้ทันทีว่าคนที่ยืนอยู่บนหลังคาผู้นั้นพบตัวนางเข้าให้แล้ว ขนที่หลังคอทุกเส้นล้วนตั้งชัน นา
