งปล่อยดาวกระจายออกไปทันที
คนผู้นั้นขยับกายเล็กน้อย กระทั่งอาวุธที่ซ่อนอยู่ในมือนั้นสว่างวาบ ชักมีดโค้งประกายแสงออกมา กระโดดไปอย่างเงียบเชียบ ดาวกระจายที่เดิมทีจะต้องพุ่งเข้าจุดสำคัญ บัดนี้ราวกับถูกฟาดสุดกำลังจนเปลี่ยนทิศไปทางอิ้งจื่อที่กำลังหลบหนี โจมตีไปที่จุดตายของนาง
กำลังภายในที่ฟาดไปกับมีด แท้จริงก็เพื่อตั้งใจให้ไล่ตามนางไป ตอนที่อาวุธลับนั้นย้อนกลับมาความแรงก็ยังเพิ่มขึ้นไม่ลดน้อยแต่อย่างใด ท่ามกลางความมืดมิดนั้นเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหวีดหวิว
อิ้งจื่อคล้ายพบเจอกับศัตรูที่ร้ายกาจ เมื่อหลบไปทางด้านข้าง กลับมีคนฉุดข้อมือนางไป
ร่างของนางสั่นสะท้าน ล้มลุกคลุกคลานไปกับพื้น อาวุธนั้นพุ่งผ่านหน้าผากนางไป ตัดเส้นผมร่วงลงแผ่วเบา
พลาดไปเส้นยาแดงผ่าแปดจริงๆ
ในขณะที่เหยียนหลิงจวินคว้าอิ้งจื่อออกมา ซูอี้ก็ลงมือทันที พลิกมือใต้แขนเสื้อ แสงสะท้อนสีทองปรากฏในมือ ก่อนจะปล่อยใบไม้สีทองหลายใบฝ่าอากาศออกไปยังจุดสำคัญของคนผู้นั้น
วรยุทธ์ของอิ้งจื่อนั้นแม้จะมีมากกว่าเขา แต่ถ้าเทียบกับซูอี้ที่ชำนาญในการใช้อาวุธลับ ครั้งนี้จึงต่างอยู่บ้าง เขาลงมือแฝงไปด้วยความเหี้ยมโหด ไม่ออมมือแม้แต่น้อย
ภายใต้ประกายแสงสีทอง คนผู้นั้นกลับยืนมั่นคงดั่งหินผาไม่ขยับกาย หลังจากนั้นจึงค่อยเอนไปด้างหลังด้วยท่วงท่าราวกลับผีเสื้อลู่ลม
กระดูกของเขาคล้ายกับยืดหยุ่นได้อย่างประหลาด มุมที่เอนนี้ทำให้เห็นร่างส่วนบนพับลงไปอย่างทื
