ได้นกสองตัว จัดการสกุลซูที่เป็นดั่งตะปูในตาออกไปด้วยกันน่ะสิ?”
เริ่มแรกใช้ตำแหน่งของสกุลซูเพื่อแสดงให้ผู้คนเห็นความใจกว้างของเขา แต่เตียงนอนของตนจะให้ผู้อื่นมาหลับนอนได้อย่างไร[1]? สกุลซูที่มีเชื้อพระวงศ์ต่างแซ่…
ตั้งแต่การมีอยู่ของมันในวันนั้นก็กลายเป็นดั่งหนามยอกอกของฮ่องเต้
จะเร็วจะช้าก็ต้องหาวิธีที่จะดึงมันออกมา
“อย่างนั้นหรือ?” เหยียนหลิงจวินที่ไม่ได้คิดเช่นนั้นส่ายหน้ายิ้ม “หากเขาวางแผนเช่นนี้จริงๆ ตอนนั้นก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องให้ข้าลงมือลากพี่น้องสกุลซูเขาไปเกี่ยว ทั้งปฏิบัติการขององค์รักษ์ลับหลวงนี้ล้วนแต่มีกฎที่เข้มงวด การเพิกเฉยต่อสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ทั้งหมดล้วนเป็นการดำเนินตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายมาตั้งแต่ต้น อีกอย่าง พวกเขาต่างก็รู้ว่าฝ่าบาทผู้นั้น ไม่ต้องการที่จะเก็บสกุลซูไว้นาน แต่ว่าครั้งนี้ผู้ที่ฮ่องเต้ถ่ายทอดคำสั่งให้พวกเขาไปลอบสังหารก็คือทั่วป๋าไหวอัน แม้สกุลซูจะวิ่งเข้ามา อย่างไรพวกเขาก็คงไม่สนใจ แต่ว่าครั้งนี้กลับ… ”
ขณะที่เหยียนหลิงจวินพูด ท่าทางนั้นคล้ายกับแฝงความลับที่ไม่สามารถพูดออกมาได้ กล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา “ดูเหมือนว่า…จะมีคนแหกกฎเสียแล้ว!”
องค์รักษ์ลับของฮ่องเต้ คนเช่นนี้ ควรจะทำตามคำสั่งเท่านั้นถึงจะถูก!
หากเป็นคำสั่งของฮ่องเต้ก็แล้วไป มิฉะนั้นถ้าเป็นอย่างที่เหยียนหลิงจวินกล่าว ก็คงมีคนทำลายกฎอย่างลับๆ
นี่หมายความว่าอะไร?
มีคนที่สามารถทำเรื่องที่ผ
