คำพูด ‘พี่รอง’ ที่ซูหลินพูดขึ้นมา ก็เพื่อใช้ในการเหน็บแนมเขาเท่านั้น ไม่อยากจะมองเขาอยู่ในสายตา แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือ ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ซูอี้กลับใช้คำพูดราวกับไม่ใช่คนในตระกูลมากล่าวกับพวกเขา คำว่า ‘พี่ใหญ่’ ยังไงก็ไม่มีทางออกจากปากเขาแน่
แววตาของซูหลินจมดิ่งลึก ความแค้นทั้งเก่าใหม่ปนเปปะทุขึ้นมาพร้อมกัน เมื่อทนไม่ไหวจึงก้าวมาข้างหน้าดึงคอเสื้อของซูอี้ จ้องมองระยะประชิด เค้นพูดขึ้น “พูดสิ เจ้าต้องการอะไรกันแน่? ข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาข้าถึงเมืองหลวง? ทำตัวลับๆล่อๆ บอกข้ามา ว่าเจ้าก่อเรื่องลับหลังพวกเราไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว?”
ครั้งนั้นที่ประตูจวนซู เป็นเขาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ยอมรับว่าลูกเล่นของเหยียนหลิงจวินนั้นมีมากมายอยู่จริง แต่ไฉนซูอี้กลับมีความสามารถเช่นนี้ด้วย หากไม่ใช่เพราะวันนี้พบเจอเรื่องนี้เข้าโดยบังเอิญ ไม่แน่ว่าเขาก็ยังจะถูกเล่นงานอยู่แบบนี้เรื่อยๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงมาก่อน เด็กเหลือขอที่สกุลซูเกือบหลงลืม วางแผนทำเรื่องอย่างลับๆ ทั้งยังทำเรื่องมากมายถึงเพียงนี้?
ความคิดต่างๆ ไหลผ่านเข้ามาในหัวของเขา ซูหลินที่อดกลั้นไม่ไหวนั้นค่อยๆ แผ่บรรยากาศเยือกเย็นออกมา มองไปที่แววตาของซูอี้ที่กำลังเตรียมพร้อมรับมืออยู่เช่นกัน
