ใบหน้าของซูอี้ยังคงปรากฏอารมณ์เช่นเดิม หลุบตามองตามมือที่จับคอเสื้อเขาไว้ พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ที่นี่คือประตูวัง ข้างหลังซื่อจื่อไม่เกินสามร้อยก้าว มีทหารรักษาการณ์เฝ้าระวังอยู่ หากเกิดเรื่องขึ้นมา คงมิวายจะถูกลากไปสอบถามต่อหน้าฝ่าบาท ข้าเป็นเพียงคนธรรมดาจะอย่างไรก็ได้ เพียงแต่ท่านคิดว่าทำแบบนี้เหมาะสมหรือไม่เล่า?”
วังหลวงเป็นเขตหวงห้าม มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา ถึงแม้จะอยู่บริเวณภายนอก ก็ไม่อนุญาตให้ผู้ใดก่อเรื่อง
หากสกุลซูจะปิดประตูทุบตีในจวนอย่างไรก็ไม่มีผู้ใดสนใจอยู่แล้ว เพียงแต่ที่นี่คือ…
นี่เป็นเรื่องที่ควรจะตระหนัก!
ซูหลินเมื่อได้ยินดังนั้น จึงเกิดลังเลขึ้นมาชั่วขณะ
ด้านซูหว่านที่เวลานี้ปรับท่าทีมาเป็นอย่างเช่นเคย รีบก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ดึงมือของซูหลิน กล่าวว่า “ท่านพี่ ด้านข้างมีคนมากมายกำลังมองอยู่ เหตุใดพวกเราไม่กลับไปคุยที่จวนก่อนเล่า!”
ซูหลินคลายมือออกด้วยความโกรธ
ซูอี้จึงค่อยๆ จัดแจงคอเสื้อให้เข้าที่เข้าทางอย่างไม่ใส่ใจ แต่กลับไม่มีใครยอมถอยกลับ
ซูหว่านที่ดูอยู่นั้น อดที่จะสับสนไม่ได้ ร้องเตือนออกไป “ท่านพี่!”
