นียนไม่หยอก
หัวใจของเหยียนหลิงจวินราวกับถูกแขวนไว้กลางอากาศ
ก่อนหน้านี้ที่นางถามขึ้นต่อหน้า ทั้งยังเคยขอให้เขาช่วยตรวจสอบเบื้องลึกเบื้องหลังของซูอี้ เวลานี้เห็นได้ชัดว่าซูอี้กระวนกระวายใจทั้งยังแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาว่าไม่สะดวกใจ ดังนั้นเหยียนหลิงจวินจึงทำเป็นไม่เห็นเขาไป แต่ขณะนี้กลับถูกนางยกมาพูดต่อหน้าอย่างจัง
นางอาจจะคิดว่าเขามีเจตนาที่จะปิดบัง? ไม่ก็มีอะไรที่ยิ่งไปกว่านั้นอีก
หรืออาจจะมีเจตนาอย่างอื่นแฝง?
“ซิน…” เหยียนหลิงจวินขยับปากเอ่ยขึ้น เดินเข้ามาใกล้ กระตือรือร้นที่จะอธิบาย แต่เนื่องจากซูอี้ที่อยู่ในเหตุการณ์ ทั้งยังมีแขกที่มาร่วมงานเลี้ยงทยอยออกมาจากประตูวังเรื่อยๆ จึงไม่กล้าจะคุยกับนางอย่างเปิดเผย
แท้ที่จริงแล้วไม่เพียงแต่เหยียนหลิงจวิน แม้แต่ซูอี้ที่เพิ่งจะพบเจอกับฉู่สวินหยางเป็นคราแรก ในใจก็ยังเกิดความรู้สึกร้อนรนขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
สาวน้อยตรงหน้าดูงดงามสดใส คิ้วโก่งโค้งที่บางราวปีกกายกขึ้นเล็กน้อย ให้ความรู้สึกเหมือนหญิงงามเพียบพร้อมทว่าหยิ่งยโส สายตาแข็งรั้น รอยยิ้มที่ปรากฏในดวงตาดูเย็นเยียบ ทว่ากลับทำให้คนหาเหตุผลมาติไม่พบ
เมื่อถูกนางมองเช่นนี้ ถึงแม้จะไม่ได้เผยพิรุธอะไรออกไป แต่ก็ทำให้คนรู้สึกว้าวุ่นอย่างไร้สาเหตุ เป็นความรู้สึกกระวนกระวายทั้งยังเกรงกลัวว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
มุมปากของซูอี้ยกยิ้มขึ้นอย่างอ่อนโยนพลางพยักหน้ารับ “ท่านหญิงสวินหยาง ได้ยินชื่อเสี
