ืออวี่แล้วทูลขออภัยโทษ แล้วออกจากวัง
สองแม่ลูกเดินไปตามทางเดินอย่างนิ่งเงียบ แล้วแหวกคนที่อยู่ด้านหลังไกลออกไป ฮูหยินใหญ่ยากจะอดกลั้นถอนหายใจแรง ใช้แรงสัมผัสปลายนิ้วหลัวซืออวี่ไปมา สีหน้าหมองมัวและสับสนเอ่ยว่า “ทำให้เจ้าลำบากแล้ว!”
“ลูกไม่ลำบากเลย!” หลัวซืออวี่ยิ้ม ระหว่างที่ยิ้มสีหน้าหวาดกลัวเมื่อครู่มลายหายไปตั้งนานแล้ว ไม่มีร่องรอยแม้แต่น้อย คนนอกมองมาก็ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อครู่เกิดเรื่องอะไรขึ้น
บ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างหลังนางเช็ดน้ำตาที่ไหลด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจพึมพำว่า “ท่านหญิงท่านต้องการให้พวกเขากลั่นแกล้งเช่นนี้หรือคะ? วันนี้เกิดเรื่องวุ่นวายเช่นนี้ ชื่อเสียงของท่านอาจป่นปี้หมดแล้ว ถ้าหากเมื่อครู่ท่านหญิงให้บ่าวรับความผิดแทนคงจะดี!”
“เจ้าช่างโง่เขลานัก หากข้าให้เจ้ารับผิดแทน ตอนนี้เจ้าคิดว่าจะยังมีชีวิตเช่นอยู่อีกรึ?” ฮูหยินใหญ่ยิ้มขื่นขม เงยหน้าลูบเส้นผมเหยียนเอ๋อร์
หลัวซืออวี่จับมือเหยียนเอ๋อร์พูดว่า “ที่นี่ช่างเป็นที่ที่วุ่นวาย ข้ากำลังวางแผนเพื่อออกจากวัง วันนี้ก็สมใจปรารถนาแล้ว ท่านแม่ไม่ต้องเป็นกังวลไปเลย พวกเรารีบไปกันเถอะ!”
————————————————————————
[1] หนี่ว์เจี้ย หนี่ว์ แปลว่า สตรี ส่วน เจี้ย หมายถึง ข้อห้าม หนี่ว์เจี้ย เป็นวรรณกรรมสอนสตรีภายใน “นารีจตุรปกรณ์” ที่ประพันธ์ขึ้นเป็นเรื่องแรก โดยวรรณกรรมสอนสตรีนี้มีชื่อเป็นภาษาไทยว่า “เตือนหญิง”
