ูเคารพยำเกรง “เพคะ หม่อมฉันจะทำตามฮองเฮารับสั่งเพคะ!”
หลัวฮองเฮาพยักหน้าแล้วก็ไม่ได้สนใจสองแม่ลูก แต่กลับดึงมือหลัวอวี่ก่วนที่หลังมือบาดเจ็บมาดู สีหน้าราวกับค่อยๆโล่งอก แล้วตรัสกับแม่นมเหลียงว่า “พานางกลับไปตำหนักโซ่วคัง แล้วเรียกหมอหลวงมาดูอาการอย่างละเอียด หญิงงามไม่ควรมีรอยแผลเป็นอันขาด!”
“เพคะฮองเฮา!” แม่นมเหลียงถวายความเคารพและโน้มตัวไปประคองหลัวอวี่ก่วน
หลัวอวี่ก่วนรีบเอื้อมมือไปวางในมือสุ่ยอวี้พลางกล่าวแสดงความซาบซึ้งว่า “หม่อมฉันมิกล้ารบกวนฮองเฮา!”
พูดพลางแสดงการคำนับฮองเฮา หันหลังแล้วเดินตามแม่นมไป[1]
ฮูหยินรองมองดูสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย สายตาเป็นประกาย อิ่มอกอิ่มใจจนพูดไม่ออก
ในที่สุดท้ายเรื่องก็คลี่คลายไม่เพียงแต่เป็นพียงเรื่องวุ่นวายระหว่างหญิงสาวในครอบครัวของฮองเฮา ทุกคนต่างโล่งใจ
เต๋อเฟยก็เริ่มมีกำลังใจ ลองทูลถามฮองเฮาว่า “ฮองเฮาเพคะ พระองค์จะทรงจัดการกับบ่าวรับใช้พวกนี้อย่างไรเพคะ?”
“เนื่องจากละเลยต่อหน้าที่จึงยากที่จะหลีกเลี่ยงความผิด ทำตามที่ข้าสั่งก่อนหน้าก็แล้วกัน สั่งโบยคนละยี่สิบไม้ จะได้เชือดไก่ให้ลิงดู” ฮองเฮาตรัสอย่างหงุดหงิด แต่ทรงไม่ได้รับสั่งเรื่องเนรเทศออกจากวังหลวง
เต๋อเฟยรู้สึกโล่งใจ บ่าวรับใช้ทั้งหมดก็ถูกนำไปลงโทษ
หลัวฮองเฮาโบกมือตรัสว่า “พวกเจ้าเลิกเบียดเสียดกันได้แล้ว ข้าเห็นแล้วปวดหัว พวกเจ้าออกไปได้แล้ว!”
ทุกคนคำนับแล้วถอยออกไป
ฮูหยินใหญ่จูงมือหลัวซ
