วโกรธส่งสายตาอันแหลมคมพุ่งออกมาราวกับมีด
ชิ่งเฟยกลับไม่สนใจนาง ถอนหายใจแล้วดึงหลัวอวี่ก่วนที่มือได้รับบาดเจ็บมา มองดูรอยแผลทางยาวหลังมือพูดด้วยความสงสารว่า “ดูนี่สินางได้รับบาดเจ็บ เด็กสาวคนหนึ่งหากแผลหายกลายเป็นแผลเป็นจะทำอย่างไรเล่า? หลานซีเจ้ายังไม่รีบไปเรียกหมอหลวงมาอีก?”
“เพคะพระสนม!” นางในที่อยู่ข้างกายชิ่งเฟยก็รีบวิ่งไปตามคำสั่ง
ผู้ที่บาดเจ็บหากเป็นผู้อื่นก็แล้วไป หากแต่เป็นญาติของหลัวฮองเฮา เป็นหลานสาวของหลัวฮองเฮา!
ถึงอย่างไรความเกลียดชังในครั้งนี้ก็ไร้ประโยชน์ เต๋อเฟยสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยจิตใจที่หนักแน่นตะคอกใส่เจี่ยงลิ่ว “เจ้าเป็นใบ้หรือ? ยังไม่รีบเล่าให้ข้าเข้าใจแจ่มแจ้งอีก เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น ยังดีๆอยู่ เหตุใดจึงได้รับบาดเจ็บเช่นนี้?”
“บ่าวสมควรตาย บ่าวสมควรตาย!” เจี่ยงลิ่วยิ่งร้อนใจกระวนกระวาย
หากลานกว้างหน้าตำหนักครู่นี้เต็มไปด้วยผู้คนอีก ถึงเขามีสามสมองตาหกข้างก็ยังไม่เพียงพอ ยังคงไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
เขากลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลลงมา แต่ไม่สามารถอธิบายทำได้เพียงยอมรับชะตากรรมพลางพูดว่า “ข้าน้อยก็มิทราบ รู้เพียงว่ามีคนไม่ระวังชนพลุไฟที่จุดล้มคว่ำ ท่านหญิงตกใจจากนั้น… จากนั้นเหตุการณ์ก็มิสามารถควบคุมได้!”
เขาไม่สามารถให้เหตุผลว่าเหตุเกิดจากอะไร เต๋อเฟยไม่สามารถปกป้องได้ เรื่องสำคัญเช่นนี้ทำได้เพียงแบกหน้าไปหาฮองเฮาให้ช่วยสืบสาวราวเรื่อง “ฮองเฮาเพคะ พระองค์ทรงค
