ิดว่า…”
“บ่าวรับใช้ที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้ เลี้ยงไว้ก็เสียข้าวสุก!” หลัวฮองเฮาสีหน้าฉุนเฉียว ตรัสอย่างเยือกเย็นว่า “ใครก็ได้ ลากพวกมันออกไป บ่าวรับใช้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในวันนี้ลากไปให้หมด โบยคนละยี่สิบไม้แล้วไล่ออกไป ในวังหลวงไม่ต้องการพวกไร้ประโยชน์!”
ในวังหลวงพวกบ่าวรับใช้ที่ทำกระทำความผิดถูกทำโทษโบยเป็นเรื่องปกติ แต่เมื่อใดที่ถูกขับไล่ออกจากวังแล้วนั่นหมายความว่าหมดหนทางที่จะไปต่อ
บ่าวรับใช้หลายสิบคนไม่สามารถทำอะไรได้จึงคุกเข่าร้องห่มร้องไห้ บัดนั้นท่ามกลางบรรยากาศค่ำคืนรื่นเริงถูกลบเลือนหายไป
ฮองเฮาจ้องมองด้วยใบหน้าที่เปลี่ยนไปค่อยๆ แผ่รังสีอำมหิตไร้ซึ่งความปรานี
เต๋อเฟยนึกจะขอร้องแทนเจี่ยงลิ่ว พอเห็นใบหน้าฮองเฮาน้ำเสียงก็แหบแห้งขึ้นมาทันทีจึงไม่กล้าจะพูดแม้แต่คำเดียว
มีทหารองครักษ์มานำตัวเน่ยซื่อ บรรดาแม่นมร้องไห้น่าเวทนาเมื่อเห็นว่ากำลังจะลูกบีบบังคับลากตัวออกไป ทันใดก็มีมือน้อยๆที่มีรอยแผลเป็นที่สุดตากระตุกแขนเสื้อของฮองเฮาเบาๆ ให้ทำการไต่สวน
ท่านหญิงสามหลัวอวี่ก่วนตระกูลหลัวก้าวไปข้างหน้าอย่างระวัง ขอร้องฮองเฮาเสียงต่ำ “ฮองเฮาเพคะ เมื่อครู่นี้…เป็นเพียงอุบัติเหตุ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขา ขอฮองเฮาทรงไว้ชีวิตพวกเขาด้วยเถอะเพคะ!”
น้ำเสียงของนางแผ่วเบา เพราะตื่นตกใจมากไป บนใบหน้าเล็กๆ ซีดเซียว นัตย์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยละอองแห่งความโศกเศร้า พยายามอดกลั้นไม่ให้น้ำตาไหล
คิ้วข
