ูสักหน่อย! ตระกูลที่มียศฐาบรรดาศักดิ์ต้องไว้หน้าเสด็จพ่อ ถึงตอนนั้นก็ให้เขาไปสู่ขอแทนเจ้า ไม่นานก็สำเร็จอยู่แล้ว!”
อันที่จริงฉู่อี้เจี้ยนตั้งใจเย้าเล่น เฉินเกิงเหนียนสีหน้ากลับมีความสุข ตาสองข้างเปล่งประกายร่างเอนเอียง
เหยียนหลิงจวินดูท่าไม่ดี ก็รีบเอากาหยกยัดใส่มือฉู่ฉีอี้พลางพูดว่า “อาจารย์ของข้ารักการดื่มเหล้า ข้าขอดื่มฉลองให้ท่านอ๋อง!”
พอพูดจบก็เกรงว่าเฉินเกิงเหนียนจะก่อกวนอีก เขารีบลุกขึ้นแล้วลากฉู่อี้เจี่ยนพร้อมกับเดินออกจากท้องพระโรง
เฉินเกิงเหนียนเมาจนตาลอยมองขึ้นบน พอดีตอนนั้นเน่ยซื่อก็นำเหล้ามาส่งให้พอดี ขณะนั้นก็ไม่ได้สนใจคำติฉินนินทาคนข้างๆ มือข้างหนึ่งถือกาเหล้า แล้วก็หัวเราะแล้วเริ่มเลียปากกาเหล้า
ทางด้านฉู่อี้เจี่ยนและเหยียนหลิงจวินก็เดินจากท้องพระโรงทางประตูข้าง และยืนอยู่บนทางเดินที่ไม่มีผู้คน
“วันนี้เรื่องที่ท้องพระโรงต้องขอขอบคุณองค์ชายที่ช่วยแก้ต่าง!” เหยียนหลิงจวินพูด ขณะที่พูดก็แสร้งเป็นคำนับ
“นี่!” ฉู่อี้เจี่ยนประคองยกมือของเหยียนหลิงจวินตอนที่คำนับ สีหน้ายิ้มแย้มแล้วพูดอย่างขรึม “ระหว่างท่านกับข้าจะไม่เอ่ยถึงเรื่องแบบนี้ ท่านและข้าต่างช่วยเหลือซึ่งกันและกัน วันนี้ข้าก็แค่ตอบแทนเจ้าเท่านั้น!”
เหยียนหลิงจวินหัวเราะแต่ไม่เต็มใจนัก
ฉู่อี้เจี่ยนตามองลงแล้วดื่มเหล้า สายตาทอดยาวไปไกล สีหน้าเป็นกังวลเล็กน้อยพูดว่า “เฉินเกิงเหนียนเป็นผู้ที่ฉลาดซื่อตรงยากจะซื้อใจเขาได
