ั้นจึงลำบากใจที่ถูกกล่อมให้กลับมานั่งที่เดิม
เมื่อเป็นเช่นนี้ แน่นอนว่าสายตามุ่งร้ายนับไม่ถ้วนพร้อมใจกันไปรวมอยู่ที่เหยียนหลิงจวินทันที
เพราะต้องหาคนมารับผิดชอบเรื่องในวันนี้ ไม่งั้น…
ก็เหลือแค่โม่เป่ย เช่นนั้นเรื่องคงไม่จบแน่!
“เหยียนหลิงจวิน เจ้ามีอะไรจะพูดหรือไม่?” หมอคังก็ยังไม่ยอมรามือ ยืดตัวตรงแล้วตวาดถามอย่างเดือดดาล “ยาพิษในมือนางคนนั้น เจ้าเป็นคนให้นางใช่หรือไม่?”
“เจ้าว่ายังไงล่ะ?” เหยียนหลิงจวินถามกลับ รอยยิ้มที่แสนงดงามนั้นทำให้ถึงแม้เขาจะตกอยู่ท่ามกลางสายตาคุกคามมากมายก็ไม่เหมือนกับกำลังจนมุม
เขามองหมอคังและยังคงยิ้มอย่างสบายใจ “ไม่ต้องพูดถึงว่าข้ามีแรงจูงใจที่จะปองร้ายฝ่าบาทแบบนี้หรือไม่ ก็แค่…หากสาวใช้คนนี้สมคบคิดกับข้าหรือได้รับคำสั่งจากข้าจริง ข้าจะต้องแย่งยาถอนพิษจากมือนางมาช่วยชีวิตฝ่าบาทอีกทำไม? มันไม่ขัดแย้งกันรึ? ข้าจะตัดทางหนีของตนเองงั้นหรือ?”
ทางด้านฮ่องเต้ ถึงแม้เต๋อเฟยจะพบเรื่องถูกพิษเร็วโดยบังเอิญ แต่หากเขาไม่ได้รับการรักษาทันเวลา เกรงว่าตอนนี้คงกลายเป็นศพแข็งทื่อนั่งอยู่บนบัลลังก์แล้ว
หมอคังถูกเขาดักทางไว้ได้ แต่ก็ไม่มีทางให้หันหลังกลับแล้ว จึงรีบพูดใหม่ทันทีว่า “นั่นเป็นเพราะคนอื่นรู้แผนร้ายของเจ้าเข้า และเพื่อล้างมลทินให้ตนเอง เจ้าจึงจำเป็นต้องทิ้งแผนเดิมที่วางไว้ แล้วส่งสาวใช้คนนี้ไปตายแทน ส่วนตัวเจ้าเองยังได้รับความไว้วางพระทัยจากฝ่าบาทมากยิ่งขึ้นจา
