วมาข้างหน้าโดยพร้อมเพรียง ปลายทวนส่องสว่างดุจหิมะสะท้อนแสงแสบตา
เดิมทีทั่วป๋าหรงเหยาอยากจะเข้าไปอธิบายเหตุการณ์ให้ฮ่องเต้ฟัง แต่ยิ่งดูจากท่าทางดิ้นรนสุดชีวิตในตอนนี้ราวกับมีคมหอกและหน้าผาขวางอยู่ตรงหน้า บีบบังคับให้เธอหมดหนทางจนถึงที่สุด
ด้วยปัญหาที่รุมเร้าเข้ามากระทบจิตใจ ทำให้จิตใจนางว้าวุ่นไปชั่วขณะ
นัยน์ตาหลัวฮองเฮาส่องประกาย ชั่งน้ำหนักในใจอย่างรวดเร็ว จากนั้นตีสีหน้าเคร่งขรึมและตรัสเสียงเฉียบขาดว่า “พระวรกายของฝ่าบาทสำคัญยิ่งนัก คุมตัวหรงเฟยไว้ให้ข้าก่อน!”
ไม่ว่าทั่วป๋าหรงเฟยจะเป็นคนทำเรื่องนี้จริงหรือไม่ ในเมื่อมีโอกาสดีขนาดนี้มากองอยู่ตรงหน้า นางก็จะใช้กำจัดคนช่างประจบสอพลอต่อหน้าธารกำนัลอย่างเต็มที่
ทั่วป๋าหรงเหยาตื่นตระหนกจนหน้าซีด ร้องตะโกนอย่างหวาดหวั่น “ฝ่าบาท!”
พอเหล่าองครักษ์ก้าวเข้าไปหวังจะล้อมจับนาง
นางก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่งตามสัญชาตญาณ
เพียงชั่วครู่องครักษ์ที่อยู่ใกล้นางที่สุดพลันสังเกตเห็นระหว่างคิ้วนางเปลี่ยนเป็นสีเทาอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นอยู่ๆ ร่างกายของนางกลับแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้แล้วล้มหงายไปด้านหลังโดยไม่มีสาเหตุท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย
พอนางล้มลงไปอย่างกะทันหัน ทำให้ทุกคนต่างรับมือไม่ทัน
สาวใช้สองคนที่อยู่ด้านหลังรีบเข้าไปหวังจะรับร่างของนางเอาไว้ แต่นางกลับนอนหมดสติตัวแข็งทื่ออยู่บนพื้นเสียแล้ว
ทั่วป๋าไหวอันรีบวิ่งเข้าไปดูอย่างไม่สนใจสิ่งใดทั้งนั้น พอเห็น
