บทที่ 91 ให้ตายเถอะ ที่นี่คือโฮมสเตย์แห่งความตาย!
เวินเหวินเต๋อกลัวเวินสือเหนียนมากจนแข้งขาอ่อนแรง เดินโซซัดโซเซจากโฮมสเตย์กลับไปนั่งในรถ
เขาโทรหาใครบางคนด้วยมือสั่นเทา
ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “มีเรื่องอะไรอีก?”
“พ่อ ผมเพิ่งจะไปล่วงเกินผู้หญิงของเวินสือเหนียนโดยไม่ตั้งใจเข้า” เวินเหวินเต๋อรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตาย นึกว่าจะเป็นพวกหน่อมแน้ม คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นผู้แข็งแกร่ง
‘ผู้หญิงของเวินสือเหนียนงั้นเหรอ?’ คุณลุงเวินสีหน้าร้อนใจอยู่ชั่วขณะ จู่ ๆ เวินสือเหนียนก็ออกจากเมืองหลวง ไม่ได้เป็นเพราะรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง แต่เพราะผู้หญิงคนนี้งั้นเหรอ?
เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ น้ำเสียงคุณลุงเวินก็กระวนกระวายและร้อนใจราง ๆ “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร? เอาเถอะ ไม่ว่าจะต้องทำยังไง นายต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอให้ได้!”
หลังจากอธิบายอย่างเร่งรีบจนจบ ก็วางหูทันที
เวินเหวินเต๋อมีสีหน้าสิ้นหวัง เขาล่วงเกินเธอไปแล้ว จะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีได้ยังไง?
หรือว่าต้องใช้กลยุทธ์โอบล้อมกอบกู้ประเทศ?*[1]
เวินเหวินเต๋อรวบรวมความเข้มแข็งกลับมาอีกครั้ง เขาหาข้อมูลติดต่อเจี่ยนต๋าเช่าและส่งข้อความไป
[เลขาเจี่ยน ฉันคือเวินเหวินเต๋อ นายน่าจะรู้จักฉัน…สุภาษิตว่าไว้ผู้ไม่รู้ไม่ผิด นายคิดว่าฉันจะเลี้ยงอาหารคุณชายสามเวินและคุณผู้หญิงคนนั้นได้หรือเปล่า ฉันอยากจะขอโทษต่อหน้า…]
ขณะเดียวกันนี้ เจี่ยนต๋าเช่าปิดหน้าจ
