อโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง แสร้งทำเป็นไม่เห็นข้อวาม
จนกระทั่งหลังจากนั้นสองสามวัน เขาก็ได้รับข้อความที่สองจากเวินเหวินเต๋อ…
[เลขาเจี่ยน! โทรหาคุณชายสามเวินเร็ว! ตอนนี้ฉันอยู่ที่โฮมสเตย์หงรื่อ เจ้าของโฮมสเตย์เป็นฆาตกร! ฉันกำลังจะตาย!]
ลมหายใจเจี่ยนต๋าเช่าหยุดชะงักเมื่ออ่านข้อความ ดวงตาพลันเป็นประกาย “คุณชายสาม คุณเฝ่ย คนที่ล่อลวงวิญญาณอาจเป็นเจ้าของโฮมสเตย์คนนี้ก็ได้นะครับ!”
“โฮมสเตย์หงรื่องั้นเหรอ?” เฝ่ยไป๋ลู่ขมวดคิ้ว “พอมาถึงที่นี่เมื่อสองสามวันก่อนฉันก็เดินดูรอบหนึ่งแล้ว ไม่เคยได้ยินชื่อโฮมสเตย์นี้เลย”
เวินสือเหนียนโทรหาผู้จัดการ ผู้จัดการดูแล้วก็ยืนยันว่า “ที่นี่ไม่มีโฮมสเตย์ชื่อโฮมสเตย์หงรื่อ อาจเป็นไปได้ว่าชาวบ้านใช้บ้านของตัวเองรองรับนักท่องเที่ยวแล้วตั้งชื่อกันเอาเอง”
หมู่บ้านหลิวตงเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีบ้านเรือนเป็นเอกลักษณ์ โฮมสเตย์จึงมีจำกัด ชาวบ้านบางส่วนไม่มีโอกาสในการทำธุรกิจโฮมสเตย์อย่างถูกกฎหมาย จึงปรับปรุงบ้านที่ตนเองอยู่อาศัยอยู่แล้วแอบเชิญชวนนักท่องเที่ยวให้มาพัก
เมื่อเปรียบเทียบกับโฮมสเตย์ที่เป็นกิจลักษณะ โฮมสเตย์สำหรับครอบครัวที่ดำเนินกิจการกันเองประเภทนี้ไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยได้ ตัวอย่างเช่น บางคนถูกขโมยเงิน บางคนถูกวางยาอะฟลาทอกซิน*[2] ลงในไวน์ข้าวหรือเหล้าขาวหวานที่หมักเองที่บ้าน บางคนถูกยาพิษกัดกร่อนทว่า…ส่วนใหญ่ถูกเบื้องบนสั่งปิดไปแล้ว
คิดไม่ถึงเล
