ยว่าจะมีคนฝ่าฝืนกฎหมาย
“โฮมสเตย์หงรื่อ…หงรื่อ…” เวินสือเหนียนเคาะนิ้วชี้บนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว “คำว่าหงรื่อจะเป็นชื่อคนได้หรือเปล่า?”
ผู้จัดการครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็คิดออกบางอย่างแล้วพูดว่า “ท้ายหมู่บ้านมีเจ้าของบ้านชื่อหลิวซินหรง มีภรรยาชื่อหงรื่อ! แต่ดูเหมือนว่าภรรยาจะพาลูกกลับบ้านตัวเองไปแล้ว ตอนนี้เหลือหลิวซินหรงคนเดียวไม่น่าจะรับนักท่องเที่ยวไหว”
ที่เขารู้ดีขนาดนั้นเพราะฟังเรื่องซุบซิบจากพนักงาน
ภรรยาและลูก ๆ ของหลิวซินหรงกลับบ้านแม่ยายของเขาไปนานมากแล้ว และไม่มีใครเห็นหลิวซินหรงไปกล่อมให้พวกเขากลับมา ทุกคนล้วนแต่เดาว่าสองคนกำลังจะหย่ากัน หมู่บ้านใหญ่โตขนาดนี้ ทำไมข่าวซุบซิบจะไม่แพร่กระจายไปทุกที่
เฝ่ยไป๋ลู่กับเวินสือเหนียนมองหน้ากัน และเห็นความเข้าใจในสายตาของกันและกัน
ดูเหมือนผู้ต้องสงสัยน่าจะเป็น ‘หลิวซินหรง’ ผู้นี้แล้ว
มีผู้ต้องสงสัยแล้ว เฝ่ยไป๋ลู่และคนอื่น ๆ ก็เคลื่อนไหวทันที
อีกด้านหนึ่ง เวินเหวินเต๋ออยากจะร้องแต่ก็ไม่มีน้ำตา
เขาคือชายตัวใหญ่หลังเสือเอวหมี กลับถูกเจ้าของโฮมสเตย์บีบบังคับให้จนมุมเหมือนปลาบนเขียงที่ไม่มีแรงขัดขืน
“อย่าฆ่าฉันเลย พ่อฉันรวยมากนะ!”
“แกอยากได้เงินเท่าไหร่? ขอแค่แกปล่อยฉันไป ฉันให้เงินแกหมดเลย!”
“คุณชายสามเวินคือญาติของฉัน รู้จักคุณชายสามเวินหรือเปล่า? ถ้าฉันตายอยู่ที่นี่ คุณชายสามเวินจะไม่ปล่อยแกไป!”
“คุณชายสามเวินจะไม่ปล่อยฉันไปงั้นเหรอ? เ
