วิญญาณของมนุษย์ออกจากร่างไปแล้ว ก็ยากที่จะกลับไปอีก และจะส่งผลเสียต่อจิตวิญญาณ
“ไม่ ๆ อย่าฆ่าฉัน! ฉันไม่อยากตาย ฉันไม่อยากตาย!” เวินเหวินเต๋อตกใจกลัวจนหัวหด ใบหน้าขาวซีด
เมื่อเห็นเฝ่ยไป๋ลู่อยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ชายชราก็เหน็บแนม “ขอถามผู้ทรงคุณธรรมจอมปลอมอย่างพวกแกหน่อย ไม่เหนื่อยหรือไง? เพื่อช่วยชีวิตคนไม่มีเกี่ยวข้องอะไรกับตัวเอง ต้องถูกคนอื่นควบคุมซ้ายขวา ไหนเลยจะเหมือนพวกเราที่อยากฆ่าก็ฆ่า ช่างมีความสุข!”
เวินเหวินเต๋อตัวสั่นไม่หยุด แกมีความสุข แต่ฉันกำลังจะตายแล้ว!
“เลิกพล่ามได้แล้ว! วางคนลง วันนี้ฉันจะเหลือร่างของแกไว้ ไม่อย่างนั้น…” จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้และการเหยียดหยามในดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่กระตุ้นชายชราจนเดือดดาล
“ไม่สั่งสอนให้แกเห็น แกก็ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!” ชายชราแกว่งธงเรียกวิญญาณ ทำให้รูปร่างเหมือนผีจำนวนนับไม่ถ้วนโผล่ออกมาจากธงและปิดล้อมเฝ่ยไป๋ลู่ไว้
“บรรพบุรุษแห่งสวรรค์และโลก หมื่นแสงสุริยันเป็นสื่อ ฝึกฝนร้อยล้านกัปกัลป์ พิสูจน์พลังเวทแห่งข้า” เฝ่ยไป๋ลู่ร่ายคาถาร่วมกับชี้ปลายนิ้ว บนตัวถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีทอง
เธอเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วตัวเธอก็กลายเป็นร่างคนในชั่วพริบตา ฝ่าวงล้อมพลังหยินที่แน่นขนัด แล้วใช้ฝ่ามือตบเข้ากลางหน้าอกชายชรา
ชายชราเลิกคิ้ว เขาหลบเลี่ยงและป้องกันตัวตามสัญชาตญาณ แต่ทันทีที่เขาหันกลับมาก็เผยให้เห็นช่องโหว่ ทันใดมือของเฝ่ยไป๋ลู่เป
