ทั่วป๋าไหวอันกระวนกระวายใจเพราะคำถามของฮ่องเต้ แต่เทียบกับทั่วป๋าหรงเหยาแล้ว สถานการณ์ของเขายังถือว่าดีกว่ามาก ดังนั้นจึงรีบตั้งสติแล้วกล่าวอย่างจริงใจว่า “กระหม่อมมาด้วยพระบรมราชโองการของราชาแห่งโม่เป่ย มาพร้อมด้วยความจริงใจที่อยากจะเป็นทองแผ่นเดียวกันกับฝ่าบาทอย่างมากล้น อีกทั้งยังได้รับการต้อนรับอย่างสมเกียรติจากฝ่าบาท กระหม่อมซาบซึ้งยิ่งนัก ไม่มีทางที่จะทำเรื่องทรยศเช่นนี้เด็ดขาด ขอฝ่าบาทโปรดสอบสวนโดยละเอียดและให้ความเป็นธรรมแก่กระหม่อมด้วยพะยะค่ะ”
“ความเป็นธรรม!” ฮ่องเต้ยิ้มเย็นยะเยือก “แขกผู้มาเยือนจากโม่เป่ยอย่างเจ้ากล้าลงมือลอบสังหารข้าอย่างโจ่งแจ้งในงานเลี้ยงราชสำนักท่ามกลางคนมากมายในวันแบบนี้ เจ้ายังกล้ามาขอความเป็นธรรมจากข้าอีกรึ?”
“เอ่อ…” ทั่วป๋าไหวอันร้อนใจ
คนใกล้ชิดรอบกายทั่วป๋าหรงเหยาหลายคนไม่เพียงเป็นคนที่พามาจากโม่เป่ยเท่านั้น แต่ทุกคนยังเป็นคนเก่าแก่ที่ติดตามรับใช้นางมาหลายปี เวลานี้มีคนลงมือกับฮ่องเต้ในงานเลี้ยงอย่างโจ่งแจ้ง ความจริงข้อนี้ยากที่จะอธิบายอย่างชัดเจนจนพ้นข้อกล่าวหาได้
“ฝ่าบาท แต่อะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้น ที่นี่ผู้คนมากมาย ก็ไม่แน่ว่าหรงเอียนอาจจะโดนซื้อตัวและใช้เป็นเครื่องมือไปแล้วก็เป็นได้พะยะค่ะ” ทั่วป๋าไหวอันตั้งสติตอบไป
